Vanochtend vroeg werden we uit bed gebeld. Het was niet goed.
Je had besloten dat je het leven niet meer aan kon. De ziekte in je hoofd (want ik kan het niet anders noemen) had het gewonnen van al het moois dat je had: twee prachtige kleine kinderen, en een vrouw, mijn schoonzusje, waar je net een half jaar geleden mee was getrouwd. Je boot, het vissen, je messenverzameling – je kon er niet meer van genieten. En helaas leek het je vannacht de beste oplossing.
Dat wij het daar niet mee eens zijn, interesseerde je niets. Daar ben ik eigenlijk een beetje boos om. Boos om wat je de mensen die van je hielden, aan hebt gedaan. Maar ik weet ook hoe een depressie werkt. En dat rationele argumenten daarin geen rol spelen.
Hopelijk ben je nu wel gelukkig. Kun je eindelijk je rust vinden.
Dus rust zacht, lieve Xander. En veel sterkte, voor alle mensen die je achterlaat.
Een mooie post, jij ook veel sterkte gewenst Lenny. Net als Cindy, Mark en de rest van de familie.
Mijn gedachten gaan vooral uit naar degenen die nu achter blijven, met alle vrees en twijfel. Veel sterkte.
Wat een pijn om je tussen alle mensen zo eenzaam te voelen.
Lieve familie, we denken aan jullie.
*Knufffffff* Erg mooi en knap hoe je zoiets moeilijks weet te verwoorden.
Heel veel sterkte voor alle Familie en vrienden.
Heel erg veel sterkte en kracht toegewenst voor allemaal. En gecondoleerd.