Een collega met wie ik al 5 jaar samenwerk, heeft helaas een andere baan. We konden altijd goed met elkaar opschieten, dus ik wilde graag een persoonlijk afscheidscadeautje aan hem geven. Maar ja, wat dan?

Na wat brainstormen kreeg ik ineens een ingeving: tijdens de pauze spelen we altijd samen spelletjes in de gameroom. In het begin poolden we, maar sinds we een Wii hebben zijn we eigenlijk niet meer bij dat ding weg te slaan. We begonnen met Wii Sports tennis en nu zijn we al zo’n twee jaar fanatiek aan het Mario Karten (en het verveelt nog steeds niet). Wat als ik hem nou eens een persoonlijke Wii controller cadeau zou doen? Hij heeft thuis namelijk ook zo’n ding staan en ik zie hem er ook wel voor aan dat hij het op zijn nieuwe werk gaat introduceren.

Dus ging ik aan de fröbel.

Via Marktplaats.nl vond ik goedkoop een nieuwe controller (ja, wel een originele hoor!):

Toen ik ‘m uit elkaar wilde halen, bleek dat ik daar een speciale schroevendraaier voor nodig had. Het duurde even voordat ik doorhad dat ik een ‘tri-wing’ schroevendraaier moest hebben. Die heeft drie uitsteekseltjes en is blijkbaar speciaal voor schroefjes van Nintendo spelcomputers. Je moet het even weten. Dus moest ik eerst zo’n ding aanschaffen.

En toen kon ik aan de sloop:

Plastic hoesjes even goed schoonspoelen onder de kraan en behandelen met St.Marc, zodat de verf zou pakken.

De goudverf bleek gelukkig erg goed te dekken en te blijven zitten! Geen druppelvorming of andere zooi.

De grootste uitdaging: alle losse onderdeeltjes weer netjes in elkaar zetten…
Maar het is gelukt en hij werkte daarna ook nog steeds!

Als laatste heb ik op de voorkant zijn naam geschreven (ja, dat had netter gekund :-S ) en op de achterkant een persoonlijke boodschap.

Het enige jammere is, dat de witte knopjes niet zo mooi matchen bij het goud. Maar ja, als ik die ook over had gespoten dan had ik de tekens handmatig er weer op moeten schilderen en ik denk dat dat ook niet mooi was geworden. Bovendien slijt de verf op de knopjes waarschijnlijk veel harder dan die op de behuizing.

In eerste instantie had ik het polsbandje ook niet gespoten, omdat ik dacht dat het lelijk zou worden en de verf niet zou pakken, of het ding keihard zou worden van de verf. Bovendien kon ik het clipje niet loshalen van het bandje zonder het bandje door te knippen.
Maar het witte bandje vond ik ook niet uitzien, dus heb ik het toch geprobeerd, door het heel lichtjes en in twee delen (clipje de tweede keer een stukje opschuiven) te spuiten. En het ziet er eigenlijk prima uit! Het bandje is wat stugger, maar nog steeds flexibel. Het is alleen de vraag of de verf er op een gegeven moment afschuurt als je het clipje vaak heen en weer beweegt. Maar dat is niet anders.

Vrijdagavond hadden we een afscheidsetentje en heb ik het gegeven. Gelukkig vond hij het leuk

Het was overigens een etentje met vooral oud-collega’s waar hij het altijd goed mee kon vinden, for old times sake. En het was echt heel leuk en gezellig om iedereen weer eens te zien! Veel herinneringen opgehaald en roddels gedeeld. Verbazend, hoeveel iedereen bij elkaar toch over anderen weet… Conclusie was in ieder geval dat er vast weinig bedrijven zijn waarbij er zo veel achter de schermen gebeurt als bij ons…
Eigenlijk mis ik het oude groepje en sfeertje van vroegah best wel… Misschien zijn we inmiddels toch iets te groot geworden.