Zulay mocht vandaag weer naar de dierendokter voor haar jaarlijkse controle. Het is de derde keer dat ze er heen moest en inmiddels heeft ze de associatie ‘reismandje’ – ‘niet leuk’ wel gelegd. Gelukkig had ik haar er na 10 minuten eindelijk in en was ik slechts 5 schrammen rijker. Ik geloof dat zelfs m’n truitje het heeft overleefd!

Het eindoordeel: poes lijkt gezond, maar ze is wel ongeveer een halve kilo afgevallen. Even in de gaten houden dus.

Wellicht is ze iets ouder dan het asiel haar geschat had. Volgens hun schatting zou poes nu ongeveer 9 jaar moeten zijn, maar de dierenarts zei dat ze best wel eens ouder dan 10 zou kunnen zijn.
En inderdaad, ze wordt steeds luier met naar buiten gaan. Ze staat structureel bij de voordeur om aan te geven dat ze naar buiten wil, in de hoop dat wij die voor haar open maken. Maar zolang ze nog zelfstandig over de schutting terugklimt om via het kattenluikje weer naar binnen te komen, lijkt het me niet echt een probleem.

Toen Nuna, onze poetshulp, me liefdevol met de kat bezig zag, zei ze dat we maar eens kinderen moesten nemen… want ik was een mooie vrouw, Mark een mooie man, dus dan zouden we mooie kinderen krijgen. En zij wilde dan wel komen oppassen!

Nou… vooralsnog projecteer ik eventuele moedergevoelens nog wel op ons poezebeest. Zeker als ze wat bejaarder wordt, zal ze alle liefde nodig hebben.

Volgende maand even opnieuw wegen en dan maar hopen dat ze niet meer is afgevallen.