Een tijdje geleden hebben we bij de Belastingdienst een aanvraag gedaan voor voorlopige teruggave van onze hypotheekrentecentjes. Dat was nog een heel gedoe, want om de een of andere reden kregen we meer terug als we de aanvraag deden op naam van degene met het laagste inkomen, terwijl de mensen van de Belastingdienst juist adviseerden de meestverdienende de aanvraag te laten doen, omdat je dan kans had in een andere schaal te vallen. Ofzoiets.

In ieder geval begrepen zij ook niet waarom mijn oh-zo-handige digitale aanvraagtool daar anders over dacht.

Uiteindelijk hebben we de aanvraag maar gewoon als fiscaal partner zijnde gedaan, waardoor we het minste terugkrijgen. Aan het eind van het jaar zien we dan wel weer met de definitieve aanslag. Beter iets terugkrijgen dan bij moeten betalen, is onze insteek.

Anyway, de aanvraag was dus gedaan.

Eerst kregen Mark en ik beiden apart post dat ons rekeningnummer (van onze gezamenlijke rekening) in hun administratie was opgenomen. Euh… okee, nou fijn. En nu?

Gisteren kreeg ik (niet Mark) de daadwerkelijke bevestiging binnen: een voorlopige aanslag voor dit jaar. Bij aanslag denk ik aan geld betalen, maar als we de onbegrijpelijk achterkant met ‘specificatie’ negeren, lijkt het erop dat we inderdaad maandelijks centjes terug gaan krijgen.

Helaas stond er dat het op mijn rekening gestort ging worden, in plaats van de gezamenlijke rekening. Zucht. Bellen dus. Met lood in m’n pootjes pakte ik m’n mobiel, vrezend voor de helse gebeurtenissen die komen zouden.

Dinsdagavond kwart voor 7 blijkt echter een goed tijdstip om de Belastingtelefoon te bellen. De wachttijd was maar ‘1 tot 3 minuten’!

Het eerste keuzemenu kwam ik goed door (‘4: overige vragen’), net als het tweede (‘3: overige vragen’).

Behoorlijk snel kreeg ik een mevrouw aan de lijn die ik het probleem van het verkeerde rekeningnummer uitlegde. Na mijn gegevens opgevraagd te hebben, vroeg ze of ik even een momentje had. Euh, nou ja ‘tuurlijk. En ik werd in de wacht gezet.

En ik wachtte.

En ik wachtte.

En toen kwam ik ineens weer bij het keuzemenu terecht. WTF??

Opnieuw het menu doorgelopen (let wel: op precies dezelfde manier), om een andere mevrouw aan de lijn te treffen. Die vond het vervelend voor me, maar zei dat zij mij niet kon helpen. Als het ging om het wijzigen van een rekeningnummer, had ik namelijk niet ‘overige vragen’ moeten kiezen, maar de optie ‘betaling of dwangbevel’. Uhuh, heel logisch. En had die vorige troela mij dat niet direct kunnen vertellen?

“Maar”, zei ze vrolijk: “ik ga u terugbrengen naar het keuzemenu en dan kunt u alsnog de juiste afdeling kiezen!”

Dus Lenny doorloopt, inmiddels behoorlijk geïrriteerd, voor de 3e maal het keuzemenu. Sorry schat, ik weet dat het eten klaar is, maar ik ben er écht bijna doorheen… hoop ik.

Na weer een wachttijd van ‘slechts 1 tot 3 minuten’ (maar tel ze eens allemaal op…) te hebben doorstaan, kreeg ik weer een andere mevrouw aan de lijn. Toen ik mijn probleem voorlegde zei ze meteen: “Oh ja, daar hebben we een memo over gehad. Er zijn per ongeluk de verkeerde rekeningnummers op de brieven gedrukt. Maar maakt u zich geen zorgen: de uitbetaling vindt gewoon plaats op de rekening die u heeft opgegeven!”.
“Oh… okee…”
“Kan ik u nog ergens anders mee van dienst zijn?”
“Euh nee, dan is het zo goed neem ik aan…”
“Prima, goedenavond mevrouw!”
*klik*

En enigszins beduusd legde ik m’n mobiel opzij.

Dat viel eigenlijk best mee, in verhouding.  Mijn avondeten was zelfs nog warm!