Onze poes mauwt om aandacht. Ook ‘s nachts. Als het kan, geven we haar knuffels of een schoot om op te slapen. Maar dat lijkt niet genoeg te zijn. Volgens mij verveelt ze zich soms gewoon.
Maar ze kan naar buiten wanneer ze wil, via het kattenluikje. En spelen wil ze niet. Ze heeft een hele bak aan spulletjes waar ze niet naar omkijkt. Voederballen laat ze links liggen. Zelfs laserpointers helpen niet. Ze kijkt geïnteresseerd naar het bewegende rode stipje, maar komt niet in beweging. Het enige waar we haar af en toe actief mee krijgen, is zo’n plastic band die wordt gebruikt om dozen mee dicht te binden, een tiewrap aan een touwtje, of een elastiekje. Maar na 2 minuten is de aandacht alweer verslapt.
Tijd voor een nieuwe uitdaging.
Snacks (met name kaas, of met kaasgeur), vindt ze wel interessant en daar wil ze best voor opstaan. En aangezien ze toch veel te weinig eet, mag ze best wel wat aankomen. Dus fröbelde ik een werk-voor-je-snacks speeltafel, van een schoenendoos en wc-rollen:
Dit is nog maar een lelijk testexemplaar, puur om als ‘proof of concept’ te dienen. Als het blijkt te werken, bouw ik wel een mooiere en stevigere variant.
Een eerste test was redelijk succesvol: poes wist in no-time het snackje uit het laagste kokertje te hengelen.
Na het opsmikkelen van de trofee, was ze er wel weer klaar mee.
Ik laat het ding dus maar even staan. Eens kijken of ze straks daadwerkelijk de moeite gaat doen om de andere snackjes uit de iets lastiger bereikbare locaties te peuteren…
En anders is Zulay gewoon een genieter van het heerlijke leven en bekijkt gewoon alles vanaf haar zetel of prachtige plekje.
Ik heb hier ook een paar vn die dozen ;-D
Lachen!
Kijk anders naar de Cat It senses – lijn.
Hebben wij nu ook 2 dingetjes van en werken best.
Maurits – je bedoelt zoiets?
Er zijn er ook een paar die grofweg lijken op wat jij voor Zulay in elkaar hebt gezet, van die dingen waar je snoepjes in ‘verstopt’.
Oh ja, heel herkenbaar. Wij hebben ook zo’n kat. Chip wil graag dat er gespeeld wordt, maar vervolgens doet hij er zelf nauwelijks aan mee. Hij gaat lopen toekijken hoe wij met allerlei speeltjes heen en weer slingeren en bewegen.
Hij gaat dan wel in sluiphouding zitten en volgt de speeltjes nauwegezet en hij doet net alsof hij ieder moment in beweging kan komen, maar pas na een kwartier of zo gaat hij ook eens een sprongetje maken. Tegen die tijd hebben wij al geen zin meer.
Maar het idee om lekkere hapjes in speeltjes te verstoppen vind ik wel heel erg goed. Ik weet dat ze dit in dierentuinen ook doen. Veel dieren krijgen hun eten verstopt in puzzeltjes of speeltjes, en ze moeten dan dus echt moeite doen om iets te kunnen eten. Het idee is dat het in de natuur ook zo werkt. Als het te makkelijk voor ze is worden de dieren lui en verveeld. De moeilijkheidsgraadf van he puzzeltje moet natuurlijk aangepast zijn aan de intelligentie van het betreffende dier.
Ik heb er zelf nog nooit aan gedacht om dit ook met katten te doen, maar het lijkt me een prima idee.