Afgelopen week hield de middelbare school die achter ons ligt, een presentatie over hun nieuwbouwplannen.

We hadden er al iets over opgevangen, want we kregen een briefje in de bus van een buurtbewoner die opriep om gezamenlijk te onderzoeken of we wellicht een vergoeding wegens ‘planschade’ konden indienen. Euh… wie wat waar?

Blijkbaar was er in december al een bijeenkomst georganiseerd waarin de eerste versie van de plannen was gepresenteerd, maar wij en onze buren hebben daar nooit een uitnodiging voor ontvangen. Geen goed begin natuurlijk; dat creëert onrust.
Vandaar de oproep van de bezorgde buurtbewoner, die veel te vroeg een schadeclaim wegens vermindering van de waarde van zijn woning wilde indienen. Want dat kan pas naderhand, terwijl de school blijkbaar nog niet eens een vergunningaanvraag heeft ingediend… Tijd genoeg dus om eventueel bezwaar in te dienen.

Maar ik vond dat ik eerst maar eens moest gaan luisteren naar wat die plannen nou precies behelzen.

Tijdens de voorlichtingsavond werden de plannen toegelicht, blijkbaar in een iets concretere vorm dan tijdens de eerste bijeenkomst in december.
De presentatie van de schooldirectie was behoorlijk duidelijk, voor zover ze nu al concreet konden zijn (mental note: in mijn systeem krijgen dat ik structureel mijn bril in mijn tas stop, of niet meer achteraan ga zitten bij presentaties).
Maar de korte presentatie van ingenieursbureau DHV, veroorzaakte plaatsvervangende schaamte. Blijkbaar had de man niet helemaal door tegen wie hij het had: de omwonenden. Hij begon namelijk met de verplichte ‘over ons bedrijf’-sheet. Dude; wat interesseert het ons hoeveel medewerkers DHV heeft? En de manier waarop jullie een projectorganisatie vormen, is voor ons ook niet relevant! Met als dieptepunt, tijdens het toelichten van hun werkwijze, de uitspraak: “…en zo’n bijeenkomst als deze, zetten wij in om onrust bij omwonenden weg te halen”. Hallo, we zitten hier??

Maar goed. Het kwam er op neer dat ze blijkbaar een deel van het pand gaan afbreken en er vervolgens een groter (en vooral hoger) deel voor in de plaats gaan zetten.

Inderdaad, ons uitzicht gaat er straks op achteruit. Zien we nu nog vooral lucht en de kerk, straks zien we vooral een muur. Maar gelukkig staat die nog best een eindje weg, zodat ik niet verwacht dat we veel minder licht binnen zullen hebben of dat er leerlingen bij ons naar binnen gaan kijken.
Ze hadden voor ons berekend hoe veel meer / eerder schaduw de tuinen van onze huizen zouden krijgen en dat bleek inderdaad mee te vallen. En sowieso is dat niet zo erg voor ons, we zitten toch niet zo vaak in de tuin…

Waar ik wél tegenop zie, is de verbouwing zelf. Die gaat namelijk twee (!) jaar duren. Waarvan minstens 6 a 7 maanden ‘zware werkzaamheden’, dus met graafmachines enzo. “Maar,” zei de DHV-meneer: “die bouwlui houden al heel vroeg op met werken hoor, al rond een uur of vier.” Ja, dank je de koekoek – al gaan ze tot 7 uur ‘s avonds door, dat maakt me niet uit… het probleem is dat ze ook vroeg beginnen! En ik heb niet zo’n zin om maandenlang op mijn vrije dagen uit bed gedrild te worden.

Maar ja, wat doe je eraan? Werkzaamheden zijn nu eenmaal noodzakelijk als je wil verbouwen. Ik snap dat ze graag willen uitbreiden en ik wil niet zo’n buurtbewoner zijn die de plannen dwarsboomt, alleen uit principe.
Maar toch hè… hoewel ze pas over anderhalf jaar daadwerkelijk gaan slopen, zie ik er nu al tegenop.

Bestaat er zoiets als bezwaar indienen of schadevergoeding vragen vanwege tijdelijke verstoring van rust? Of kun je alleen optreden tegen het uiteindelijke resultaat van zo’n plan?