Vandaag weer geen nieuws over de hypotheek. Ja, de onderzoeksresultaten zijn ontvangen. Ja, het ligt bovenop de stapel. Maar helaas hebben ze het erg druk en is er een achterstand, dus kunnen ze niet zeggen of het vandaag nog lukt. Of morgen. Of vrijdag.

Oftewel: de kans dat de overdrachtsdatum doorgaat is nu wel heel erg miniem.

Het meest frustrerende is dat ik nog helemaal niets kan gaan regelen. Ik kan de ingangsdatum van de opstalverzekering en de elektriciteit niet verzetten, ik kan geen helpende vrienden afbellen, ik kan geen vrije dagen annuleren, want ik weet niet wanneer de overdracht wel plaats gaat vinden! In het ergste geval horen we het vrijdagmiddag pas. Als we op AON zitten. En daardoor ook niet meer in staat zijn om op tijd een aangetekende brief naar de huisbaas te sturen om de huur voor het eind van de maand op te zeggen…

Stiekem heb ik altijd het idee in mijn achterhoofd dat alles altijd wel goed komt, zolang je iets maar écht wil en als je er maar écht je best voor doet. Net zoals in sprookjes. Het goede overwint het kwade, want zo hoort dat nu eenmaal.

Inmiddels is die naïviteit hard weg aan het eroderen. Dat proces is enige tijd geleden al begonnen, toen ik een boete kreeg voor zwartrijden. Zwartrijden? Ja, zwartrijden.

Lenny moest in de Grote Boze Randstad zijn en kwam op station Amsterdam Amstel aan, alwaar zij over zou stappen op de metro. Heel makkelijk, want die stopte op het tegenoverliggende perron.

Dus Lenny stapt opgewekt de trein uit, met een strippenkaart in de hand. Kijkt rond. Hmm… elektronische paaltjes, oh ja, voor de OV-chipkaart. Maar waar zijn die stempelautomaten nou heen?

Na een rondje perron had ik nog steeds geen stempelautomaat gezien, maar de metro was inmiddels wel gearriveerd. Omdat ik me van de vorige keer kon herinneren dat er in de metro zelf ook stempelautomaten hingen, ben ik gewoon ingestapt in de veronderstelling daar mijn strippenkaart af te stempelen. Not. Op het moment dat de deuren achter me sloten, besefte ik dat ook hier geen stempelautomaten meer hingen. Argh… Nou ja, niets meer aan te doen. Ik overwoog zelfs nog even om op de terugweg dan maar het dubbele aantal strippen af te stempelen.

Slechts 2 haltes verder stapte ik weer uit en wat denk je…? Uitgangscontrole! Nog geprobeerd om de situatie uit te leggen aan Meneer Agent, maar Meneer Agent was onverbiddelijk en schreef Lenny een dikke vette boete uit. Ik had volgens hem het station uit moeten lopen en vervolgens weer terug moeten lopen naar het perron, want bij de ingang stonden blijkbaar wel stempelautomaten.

Ik had toen echt de tranen in mijn ogen staan vanwege het Zware Onrecht dat mij was aangedaan. Natuurlijk, ik zat zonder kaartje in de metro. Natuurlijk, Meneer Agent hoort dagelijks smoesjes van notoire zwartrijders. Maar toch, ik lief klein meisje uit de provincie, met de beste bedoelingen, die gewoon onwetend was omdat er buiten de Randstad domweg geen metro’s rijden, die krijgt toch geen boete? Dat hoort toch niet?

Nou, dat was per direct exit sprookjesmentaliteit. En nu dus nog wat meer.

Misschien moet ik maar eens hallo gaan zeggen tegen de Realiteit. Zucht. Wanneer is het volgende LARP-weekend ook alweer…?