Mijn ouders hebben me veel dingen geleerd en genetisch gezien heb ik ook veel van ze geërfd. Maar wat ik helaas niet heb meegekregen, is groene vingers.

Mark grapt regelmatig dat ik we pas een kat mogen nemen wanneer ik er in slaag om de planten niet meer dood te laten gaan.

Ik doe echt wel mijn best. Geef ze regelmatig water, haal dode bladeren eruit, en geef ze af en toe nieuwe grond. Maar het mag niet baten. Ik schijn het alleen maar erger te maken.

Vandaag wilde ik een van onze groene lievelingen een nieuw onderkomen geven, omdat hij uit z’n bakje gegroeid was. Nou was hij aan de bovenkant nogal krom gegroeid, en nu hij niet meer tegen de muur leunde viel het wel erg op. Dus ik pak de bovenkant even vast om ‘m rechtop te houden

*KNAK!!*

…en ik hou zo de hele bovenkant van de plant in m’n handen. :-X

Zou hij nog teruggroeien, of heeft het arme ding nu voor de rest van z’n (korte) leven een geamputeerd stompje? En zou het bovenstukje weer wortel schieten als ik ‘m in een bakje water zet?

Zucht. Voorts heb ik me maar bekommerd om de zonnebloem. 6 pitjes geplant, 5 uitgekomen, 1 overlevende. En het is nogal een scharminkelige plant ook.

De enige reden dat hij nog leeft, is omdat Mark ‘m na onze verhuizing vanuit z’n pot naar de tuingrond verhuisd heeft. Please don’t die on me too…. :’-(

Had ik vroeger maar beter naar mijn pappie geluisterd. Gelukkig heeft hij al beloofd mij te helpen bij het ontwikkelen van een ‘onderhoudsvriendelijke’ tuin. Heel verstandig, pappie. Sorry voor de schande die ik over de familie breng.