Een tijdje geleden had ik in de bios wat voorfilmpjes gezien van ‘De Storm‘ en het leek me wel een mooie film om naartoe te gaan. Want Nederlandse films zijn gelukkig niet meer wat ze geweest zijn (voornamelijk seks en tieten).

Sinds vorige week draait hij, maar aangezien Mark niet houdt van films die slecht aflopen (hoe hij dat weet zonder de film gezien te hebben is mij een raadsel… maar bij ‘Titanic’ had hij het ook goed voorspeld), wilde hij alleen mee als niemand anders met me mee wilde.

Dus toog ik zaterdagavond in een enigszins spontane actie met Peggy naar de bios. Normaal gesproken ga ik nooit op zaterdag naar de film (Peggy ook niet) en we waren dan ook niet helemaal voorbereid op de meters lange rij voor de kassa, die tot bijna om de hoek stond. Toen we deze doorstaan hadden, kregen we te horen dat alle zitplaatsen voor ‘De Storm’ gereserveerd waren en onze enige kans was om te wachten tot een kwartier voor aanvang, omdat er wellicht wat niet opgehaalde reserveringen konden komen te vervallen. Ik hield de flauwe grap dat de film blijkbaar storm liep, binnen, en we sloten weer achteraan aan in de rij, hopend dat we ongeveer een kwartier later weer bij de balie zouden uitkomen.

Lo and behold, er waren daadwerkelijk een aantal niet opgehaalde kaartjes en deze bleken ook nog eens voor twee plekjes perfect midden in de zaal te zijn! Chips, cola en toiletbezoek werden snel geregeld en het genieten kon beginnen.

Nou moet ik eerlijk zeggen dat de film op zich niet zo heel erg boeiend is. Het draait om een vrouw die tijdens de watersnoodramp van 1953 haar baby kwijtraakt en deze terug probeert te vinden. Dat resulteert in een hoop geneuzel om het kind, dat op geen enkel moment echt spannend wordt.

De film moet het vooral hebben van de indruk die hij maakt door de beelden van de ondergelopen huizen en het besef dat de kijker krijgt van hoe ernstig die ramp is geweest. Er worden hier en daar ook echte beelden uit die periode in de film gebruikt. Voor de mensen die het nooit mee hebben gemaakt, werkt zo’n film toch beter dan welke herdenking dan ook.

Na afloop verliet ik de bios met een lichtelijk onbevredigd gevoel, maar toen ik op m’n fietsje stapte en naar huis peddelde, voelde ik me toch wel ineens heel erg Nederlander.