Iedereen die naar onze jaarlijkse filmdag zou komen (zie volgende post), hadden we verzocht om zelf hapjes mee te nemen. Bij voorkeur zelfgemaakt. Wat natuurlijk inhield dat ik zelf ook met iets jammies op de proppen moest komen.

Gelukkig zijn er een hoop handige websites met honderden receptjes te vinden, en na wat browsen had ik een receptje voor appelbeignets gevonden, in de categorie ‘makkelijk, snel en zonder exotische ingrediënten die vervolgens 2 jaar ongebruikt in je keukenkastje staan totdat ze over de datum zijn’.

Zondagochtend ging ik enthousiast aan de slag. Stap 1: een appel in plakjes snijden. Check!
Het dun uitrollen van de ontdooide plakken bladerdeeg bleek een wat grotere uitdaging. Tijdens mijn eerste poging om een plakje gewoon met een deegroller op het aanrecht te pletten, constateerde ik dat het ding gruwelijk aan het aanrecht bleef plakken. Met veel gepulk en een bol deeg in plaats van een plakje als resultaat. Hm.

Diep groef ik in mijn geheugen. Wat deed mammie vroeger ook alweer, toen ze nog ieder weekend bakte?

Een herinnering aan een tafel vol wit spul, dat later ook op de vloer rondom de keukentafel te vinden was (mits we mammie ‘hielpen’ met bakken), kwam bovendrijven. Natuurlijk: bloem eronder!
Na een duik in onze o-zo-handige apothekerskast vond ik een restantje van een eerdere bakpoging, dat ik enthousiast over het aanrecht kiepte.

*KUCH* *HOEST*

Nadat de stofwolken waren opgetrokken, ging het uitrollen inderdaad veel beter.

Toen ik mijn poging om zuinig te zijn met het bladerdeeg (de met het vormpje eraf gestoken stukjes toevoegen aan de volgende plak en ze mee uitrollen, resulteerde in schots-en-scheve plakken) liet varen, ging het zelfs best wel goed.

Nog slechts gehinderd door de conflicterende instructies om het deeg nat te maken alvorens het aan te drukken, en anderzijds de bloem droog te houden, rolde, poederde en vulde ik er lustig op los.

Af en toe was er wel een aanname nodig (als de ingrediënten ‘basterdsuiker’ en ‘kaneel’ zijn en in het recept staat dat ik de appelschijfjes moet vullen met ‘kaneelsuiker’ dan zullen ze wel bedoelen dat ik de boel moet mixen).

Ik ging er vanuit dat de baksels als een baksteen zouden zinken zodra ik ze de frituurpan in zou mieteren, maar blijkbaar bleven ze drijven. Dit had een mooi vulkanisch effect tot gevolg, door heteluchtvorming aan de bovenkant, maar op een gegeven moment ben ik ze toch maar halverwege de baktijd gaan omdraaien.

Tadaaaa….:

Wellicht moet ik de volgende keer het bladerdeeg iets minder dun uitrollen, maar verder waren ze mijns inziens prima te eten. Het bezoek heeft er in ieder geval ook van genoten!