Als je een eigen huis met flink wat opbergruimte hebt bemachtigd, is het onoverkomelijk dat op een gegeven moment je ouders voor de deur staan met een grote doos vol oude zooi, die je tactisch bij hen thuis had achtergelaten.

“Hier schat, dit stond nog bij ons”
“Goh, dankje mam….”

Gelukkig ben ik wel van het opruimen en weggooien, dus in tegenstelling tot Mark’s erfenis, had ik slechts één doos met zooi om uit te pluizen. En stiekem is het best leuk om al je oude spulletjes weer eens terug te zien. De “oh ja!”‘s waren dan ook niet van de lucht.

Zo vond ik onder andere terug:
– Een WNF plakplaatjes boek van Panini
– Mijn stijldanscertificaten
– Foto’s van kinderfeestjes en mijn ouders in vroegere tijden (met foute snor en jaren ’80 kleding)
– Liefdesbrieven van voormalige vriendjes (teruggaande tot aan de basisschool… ja, ik was populair )
– Diverse zeepjes, parfumflesjes en badspulletjes (die spaarde ik toen)
– Schriftjes met middelbare school-aantekeningen waarvan ik destijds dacht dat de informatie ooit nog van pas zou kunnen komen (helaas voor mijn docenten: blijkbaar niet)
– M’n poezie-album
– Een opgeplakt klavertje-4
– Stapels cd’s met hits uit de prehistorie en zelfs nog van de radio opgenomen cassettebandjes

En nog een hoop andere zooi die eigenlijk per direct de prullenbak in kon.

Na categorisering in Prullenbak / Doos voor de rommelmarkt / Markplaats.nl / Bewaren bleef er een acceptabel stapeltje over dat zijn plekje in ons huis heeft bemachtigd.
Nu Mark nog zo ver krijgen dat hij zijn dozen weer eens kritisch uitmest.