Vanochtend stap ik zoals gebruikelijk in een overvolle trein. Ik zie nog net een laatste vrije zitplaats, maar deze wordt belemmerd door een neergezette tas. De eigenaresse meldt me dat ze deze plek vrijhoudt voor haar vriendin.
Dat vind ik ongelooflijk asociaal, dus ik zeg haar dat dat dan jammer is voor haar vriendin, maar dat er nog meer treinreizigers zijn die een zitplek willen, en ik maak aanstalten om te gaan zitten.
De vriendin in kwestie blijkt echter direct achter mij te staan. Ik was eerlijk gezegd in de veronderstelling dat die ergens achteraan in de rij zou staan. Nou ben ik echt de kwaaiste niet, dus als ik geweten had dat ik de enige was die tussen haar en haar vriendin in stond, had ik die plek nog best willen afgeven. Maar in plaats van te zeggen: “Hee hallo, ik sta al hier hoor!” (of iets dergelijks), roept het mens: “JA DAHAG!!” en geeft ze me een flinke duw, zodat ik naar voren val en zij zich tussen mij en de stoel door kan wringen…
Gelijk schieten er beelden langs mijn ogen hoe ik haar bij haar haren grijp, naar achteren trek en diverse jiu-jitsu technieken op het wijf toepas. Maar voordat ik mijn arm kan opheffen, treedt mijn ingebouwde zelfbeheersingsmechanisme in werking. En ik loop door.
Eenmaal gesettled begint pas echt mijn woede los te komen. Wie denkt ze verdomme wel dat ze is?? Zou ze me ook geduwd hebben als ik een twee meter grote kerel was geweest? Nee, natuurlijk niet. Maar zo’n meiske dat een kop kleiner is, daar denkt ze wel even overheen te kunnen lopen!
En dat triggert iets in mij. Ik kan er echt niet tegen om als minderwaardig behandeld te worden, of als mensen neerbuigend (figuurlijk én letterlijk) tegen me doen. Af en toe word ik er bang van hoeveel agressie zoiets in mij losmaakt. Een soort compensatiedrang of zo. Gelukkig heb ik geleerd niet impulsief te reageren en weet ik ook wel dat je kwaad niet met kwaad moet vergelden, en dat het buitensporig geweld zou zijn om het mens om zoiets in elkaar te timmeren.
Maar toch.
Nog natrillend van woede zit ik daar dan de verstandigste te zijn. Maar het geeft me geen voldoening. Want zo komt ze er wel mee weg.
Oeh feest der herkenning!
Nou ja, ik ben dan lang niet zo assertief als jij, ik zou zo’n plaats nooit durven claimen, op z’n hoogst poeslief vragen of ik daar misschien mocht zitten tot haar vriendin er was, maar die compensatiedrang, dat klinkt wel heel erg herkenbaar!!
Zo zál en móet ik evenveel kunnen tillen, slepen en sjouwen als mijn mannelijke collega’s en zodra iemand zegt “laat ons dat maar doen, dat is veel te zwaar voor een meisje” (“meisje”?? “MEISJE”?!?!?!?! WÁTblief?!!!) ontplof ik haast en heb ik het spul in een fractie van een seconde in mijn handen, al kost het me mijn rug haha!
Sja.. wat doe je na zo’n duw.. ?
Wat doe je als je wordt verteld dat je je niet moet bemoeien met “mannenwerk”.. ?
Heeeeel diep ademhalen, heeeeeel vaak
En daarna lekker verder gaan met Jiu-jitsu of de dumbells!
Als zo’n vriendin dan achter jou staat, zou je toch moeten denken dat die asociale dame haar zou hebben zien staan. Die vriendin kan in ieder geval gewoon wat zeggen van “hoi, ik ben er al wel.” Deze reactie is inderdaad nogal buitensporig. Jemig wat een viswijven…
*knuf*
Gelukkig kan ik er bij iedere situatie op rekenen dat mijn zusje me gerust stelt, dat ik niet de enige ben en het blijkbaar erfelijk bepaald / opvoedkundig erin gegoten is
Maar Zwusje, als ik echt assertief zou zijn geweest, dan had ik het mens na de duw vermanend toegesproken, dat dit gedrag onacceptabel is. Maar op dat moment was het of weglopen, of knokken, ik kon me nergens anders toe zetten.
En je weet hoe het gaat: meestal weet je naderhand pas wat je eigenlijk had moeten doen.
Dit was ook helemaal niks voor mij geweest…
*knuffel*