De eerste werkdag van het jaar is weer aangebroken. En alsof je er na anderhalve week vrij niet al genoeg tegenop ziet om weer aan de slag te moeten, of om opnieuw door de vers gevallen sneeuw te moeten ploeteren, heb je ook nog het heerlijke vooruitzicht op afgelebberd te worden door al je leuke en (vooral) minder leuke collega’s .

Ik hoopte dat de Mexicaanse griep dit jaar tot een zoen-ontmoedigingsbeleid zou leiden, maar dat was helaas niet het geval.

Aanval is de beste verdediging, dus bij binnenkomst riep ik heel hard: “Gelukkig nieuwjaar allemaal!!” om vervolgens snel naar mijn werkplek te lopen.
Mental note voor volgend jaar: op de eerste werkdag wat later komen. Want nu zaten er pas een paar mensen, dus iedereen die na mij binnenkwam stevende alsnog met getuite lippen op me af.

Heerlijk toch, al die Bewust Ongeschoren Mannen. :-/

Vooralsnog probeer ik de dag door te komen met een vleugje sarcasme.

CEO: “Ik ben zojuist keihard uitgegleden over die berg sneeuw voor de deur! Nu heb ik een bult op m’n hoofd. Het doet echt goed pijn!”
Lenny: “Heb je er ijs op gedaan..?”

Maar vanmiddag is er een bedrijfsbrede presentatie van de nieuwe koers die we dit jaar gaan varen. Ben benieuwd wat ze nu weer bedacht hebben om het laatste restje crisis te doorstaan. Misschien moet het sarcasmeniveau dan iets getemperd worden, anders is dat vast niet goed voor m’n carrière…