Geen drama’s op de vrijdagavond dit keer. Mark had me donderdagavond van de bank gesleurd om de streetdancepasjes samen nog even rustig door te nemen. En waarempel – toen ik het in m’n eigen tempo kon doen en over de volgorde na kon denken, lukte het een stuk beter en kon ik het uiteindelijk steeds sneller achter elkaar!

De les kon ik dan ook behoorlijk goed bijbenen. Mede doordat we dit keer wegens tijdgebrek maar één set nieuwe pasjes erbij kregen in plaats van twee, zodat ik alleen op het einde achter begon te lopen.

Dat leverde zo’n goed humeur op, dat ik het ook niet meer erg vond dat ik als enige vrouw niet plat op de grond kon liggen tijdens de cooling down oefeningen. Want tijdens de warming up was ik wel de beste met het opdrukken. En dat compenseert. Lekker puh.