Tot nu toe had ik mijn ‘speldenkussentje’ (lees: stukje schuim met een doekje erover) in een aardewerken bakje gepropt, waaronder een kaarsje verborgen zat.

Vanzelfsprekend ging dat een keer mis tijdens een hevige naaisessie, en lag de boel in scherven. Scherven kun je lijmen, maar toen het ding voor de tweede keer in stukken op de grond spatte, waren er toch net iets te veel onderdeeltjes kwijt om er weer een mooi geheel van te kunnen maken.

Dus moest er een nieuw speldenkussentje komen. Een ideale kans om mijn kliekjes op te maken!

Eten blijft er bij ons thuis nooit over (Mark heeft een zwart gat in plaats van een maag), maar ik heb wel een hoop restjes stof, lapjes schuim en divers ander fröbelmateriaal zoals kraaltjes liggen, die ik ooit een keer ergens anders vanaf heb gesloopt in het kader van ‘je weet nooit wanneer het van pas komt’:

Nou, ik kan je vertellen: het spul komt eigenlijk nooit van pas. Het blijft jaren in je kast liggen stof vangen. Tenzij je het weggooit natuurlijk, want volledig volgens Murphey’s Law blijk je het vervolgens binnen een week dringend nodig te hebben en sla je jezelf voor het hoofd waarom-o-waarom je het niet toch bewaard hebt.

Dus werd het kliekjesdag en bestaat mijn nieuwe speldenkussen uit restantjes van een LARP-kostuum, een korter gemaakt jurkje, laarzen, verpakkingsmateriaal, en diverse dingen die ik me niet meer kan herinneren:

En deze is wél zwaartekrachtbestendig.

Best wel eens fijn, zo’n superklein projectje waar je niet van tevoren materiaal voor hoeft te regelen en dat je binnen twee uur klaar hebt!

Overigens is het ook een ideale gelegenheid om eindelijk eens een keer al die kromme en koploze spelden weg te flikkeren.