Gisteren was het eindelijk zo ver: ik ging Tim Burton’s “Alice in Wonderland” in 3D in de bioscoop zien.

Het eerste topic over de komst van deze film verscheen al in november 2007 (!) op mijn forum. In het begin had ik nog geen idee hoe groot de hype zou worden. Voor zover ik kan inschatten, ben ik tot nu toe redelijk neutraal gebleven ten opzichte van deze film. Hoewel mensen mij ‘Alice in Wonderland fan’ noemen, heb ik eigenlijk vooral interesse in het oorspronkelijke verhaal en niet zo zeer in alle bewerkingen die er gemaakt zijn in de loop der jaren.

Maar goed, Tim Burton is niet de minste (en Johnny Depp ook niet), en bovendien verwacht alles en iedereen van me dat ik deze film ging zien. De voorstukjes waren erg mooi en veelbelovend en ik keek er dan ook echt naar uit om de film te zien.

Helaas lopen ze in Nijmegen nog een beetje achter en kun je er geen films in 3D bekijken. De dichtstbijzijnde bioscopen die dat wel hebben, liggen in Ede, Tiel, of Venray. Allemaal op ongeveer een half uur rijden. Maar in Venray draaide hij niet op maandag en in Ede draaide hij pas om 21.30 uur. Dus gingen we naar Tiel, waar hij om 8 uur zou draaien.

Stressen! Want we waren beiden pas om half 7 thuis, moesten nog omkleden en er naartoe rijden, parkeren en naar de bios lopen, en omdat we kaartjes hadden gereserveerd (wat naderhand helemaal niet nodig bleek), moesten we er uiterlijk om half 8 zijn. Oh ja, we moesten ook nog eten… Dus snel een frietje naar binnen gestouwd in het bruisende (not) centrum van Tiel, om vervolgens in een voor driekwart leeg zaaltje te belanden met een behoorlijk klein schermpje, storende nooduitgangverlichting direct links van het scherm, en boxen die het volgens mij aan de linkerkant een stuk minder goed deden dan aan de rechterkant. Gaan we dus ook niet meer heen.

Maar goed, de film dus.

Die viel helaas ook een beetje tegen…

Ik wist van tevoren dat het geen ‘remake’ van het oorspronkelijke verhaal zou zijn, maar een heel nieuw verhaal, dus ik verwachtte ook niet dat ik me zou gaan ergeren aan ‘niet kloppende’ dingen. Helaas hadden ze deze er toch in weten te stoppen.
Het gedicht ‘Jabberwocky’ is inderdaad te lang om helemaal te laten opzeggen, dus ik snap dat ze het ingekort hebben. Maar er was geen enkele reden voor om de volgorde van de zinnen om te draaien. Verder maakte Johnny Depp de klassieke fout om het woord ‘borogoves’ uit te spreken als ‘borogRoves’. Maar het ergste was wel, dat ze het monster de ‘Jabberwocky’ noemden. Dat is de naam van het gedicht. Het beest zelf heet ‘Jabberwock’, dus zonder de y. Zonde, want dit soort fouten hadden makkelijk voorkomen kunnen worden als iemand even de moeite had gedaan om het te controleren.

De wereld die Burton had gemaakt (genaamd ‘Underland’ in plaats van ‘Wonderland’) zag er wel heel mooi uit en bevatte diverse prachtige plaatjes van scènes.

Maar toch deed het verhaal me weinig. Mark had helemaal gelijk toen hij zei dat het een standaard, voorspelbaar Hollywood verhaaltje was, terwijl er met een creatief verhaal zoals Alice in Wonderland toch zo veel meer mogelijk is! En voor niet-Alice fans ging het volgens mij veel te snel. Te veel verschillende scènes die te snel na elkaar volgden, zodat ik het gevoel kreeg dat ze te veel in te weinig tijd wilden proppen. Het was allemaal een beetje rommelig.

De film gaf mij geen ‘Wonderland’ gevoel. Hoewel ze geprobeerd hadden nieuwe woorden in de film te verwerken, waren deze lang niet zo leuk en grappig als die van Lewis Carroll.

Sommige karakters kon ik echt wel waarderen: de manier waarop ze Tweedle Dum en Tweedle Dee hadden neergezet, was heel goed. En ik ben helemaal weg van deze Cheshire Cat!
Niet goed was dat ze van het karakter van de Dormouse, die eigenlijk een superslaperig wezen is, een soort hyperactieve ‘comic relief’ hadden gemaakt. Ook de Red Queen en de White Queen kon ik niet waarderen. Mia Wasikowska deed haar best, maar is wat mij betreft geen goede Alice. Johnny Depp was okee als Hatter, maar degene die heeft bedacht dat hij aan het eind dat stompzinnige dansje moest doen, mag wat mij betreft direct ontslagen worden.

Conclusie: de film is mooi gemaakt, maar hij mist heel veel. Een creatief plot, personages waar je binding mee kunt hebben, en het algehele ‘Alice in Wonderland’ gevoel.

Disney’s tekenfilm uit 1951 blijft wat mij betreft mijn favoriete film versie.