Vrijdagavond weer, zoals inmiddels gewoonlijk is, naar streetdanceles gegaan. Ik moet bekennen dat ik het inmiddels best wel leuk ben gaan vinden.

Toegegeven, ik kan nog steeds niet zittend met gestrekte benen mijn bovenlijf meer dan 5 centimeter richting grond bewegen, en ik zie er nog steeds uit als Ma Flodder in mijn joggingbroek, maar de pasjes zitten inmiddels in mijn hoofd opgeslagen en ik kan ze waarempel in het vereiste tempo uitvoeren. Nu nog zorgen dat het er daadwerkelijk stoer, cool & streetwise uit gaat zien, in plaats van rood aangelopen & buiten adem.

Dus eigenlijk verheugde ik me gisteren wel een beetje op mijn wekelijkse workout. Maar na het dansje een keer doorgelopen te hebben, meldde juf op haar gebruikelijke overenthousiaste wijze dat we deze les verder gingen besteden aan freestylen.

Freestylen.

Alleen al het woord doet de rillingen over mijn lijf lopen.

Ik HAAT freestylen. Ik HAAT de vrije opdracht die luidt: “Dit is de beat, zorg dat je daar een beweging op doet. Maakt niet uit wat”. Het is een opdracht die een intense afkeer in mij opwekt. Een dermate heftige afkeer, dat ik me serieus begin af te vragen of ik in mijn kleutertijd wellicht een keer heel hard ben uitgelachen omdat ik zonder voorafgaande instructies iets deed waarvan ik dacht dat het goed was, maar waar mijn mede-kleutertjes heel anders over dachten.

Ik heb het ook met muziek maken. Of ik nu mijn doedelzak of viool vastheb, of dat ik alleen maar mijn stem hoef te gebruiken: zodra ik geen noten voor m’n snufferd of in mijn hoofd heb, klap ik dicht. Improviseren is gewoon niet mijn ding.

Als je me een paar jaar geleden had gezegd dat LARP een van mijn favoriete hobbies zou worden, had ik je dan ook in je gezicht uitgelachen. Maar om de een of andere reden kan ik daar wél prima improviseren.

Waarom daar dan wel, heb ik me zitten afvragen, terwijl ik met tranen in mijn ogen in de kleedkamer van de sporthal de freestyle opdracht zat te ontduiken?

Als ik moet acteren, dan heb ik een bepaald karakter in m’n hoofd waar ik me in kan leven. Ik krijg een gevoel bij hoe die persoon in die situatie zou reageren. Ik heb een soort bron om uit te putten, zeg maar. Maar bij dansen en muziek maken niet. Ik heb gewoon geen idee wat ik moet doen! En dan heb ik nog redelijk wat ervaring wat betreft muziek maken, maar van streetdance pasjes weet ik écht geen drol! En dan kan de juf twintig keer zeggen dat de rest het ook niet weet en ook maar wat doet, en dat je echt geen perfecte danspasjes hoeft neer te zetten, maar dat het er om gaat dat je gevoel krijgt voor de muziek, maar dan nog. Als ik daar sta te bewegen voel ik me zo’n ontzettende randdebiel! En hoewel ik een principiële hekel heb aan opgeven en toegeven aan de gedachte dat ik iets niet kan, voel ik me in dit geval toch liever een spelbreker en opgever, dan dat ik me een randdebiel voel.

Stom he?

Het gaat er niet eens om wat anderen van me vinden als ze me zien. Ik zie mezelf daar in die overdaad aan spiegels en ik voel me er zo ontzettend ellendig bij… Volgens de juf heeft iedereen dat in het begin en moet ik gewoon doorzetten en ga ik het uiteindelijk wel leuk vinden. Right.

Ten eerste vind ik het onzin om als ‘hobby’ iets te doen dat ik niet leuk vind.

Ten tweede heb ik geen idee hoe ik hier progressie in kan maken. Als het gaat om een dansje, dan weet je dat je gewoon tijd nodig hebt om de pasjes te leren. Maar van doorgaan met een poging tot freestylen leer ik gewoon niets! Er is namelijk niemand die mij begeleidt, niemand die zegt of ik het goed doe of niet, en niemand die mij leert waar ik de pasjes vandaan moet halen. Waar moet ik heen? Wat is mijn einddoel? Zelfs dat weet ik niet.

Waarschijnlijk gaan we tijdens de volgende cursus weer een hele les besteden aan freestylen. En ik twijfel nu serieus of ik me wel moet opgeven voor een tweede cursus.