Vandaag was open dag bij de Lindenberg. Ze noemen zich het ‘huis voor de kunsten’, wat inhoudt dat je er lessen in diverse creatieve dingen kunt krijgen: van muziekinstrument spelen tot pottenbakken, van schilderen tot zilversmeden en van musical spelen tot schrijven.

Omdat ik er doedelzakles had gevolgd, had mijn voormalig docent mij gevraagd of ik met nog wat anderen samen wat stukjes wilde spelen. Hartstikke leuk!

Naast mijn doedelzakdocent was er nog een andere doedelzakspeler gevraagd, dus we waren met drie doedelaars, maar er waren ook twee jongetjes bij die elektrische gitaar en drumstel speelden. Om te laten zien dat doedelzak ook hip kan zijn (mp3’tje) zeg maar :-). Daarnaast zou mijn docent nog op de piano spelen en ik zou mijn viool meenemen om wat andere nummers te begeleiden.

Normaal gesproken vind ik uitvoeringen verschrikkelijk: met vioolles had ik ook altijd jaarlijks een uitvoering om te laten horen op welk niveau ik zat. Maar dan moet je dus stukjes spelen die op het randje van je kunnen liggen. Oftewel: moeilijk, stress en er gaat altijd iets verkeerd! En met viool ben ik om de een of andere reden sowieso veel onzekerder dan met doedelzak.

Maar de stukjes die we nu zouden spelen waren heel wat makkelijker dus had ik het idee dat we gewoon gezellig met z’n allen muziek gingen maken. Veel leuker!

Probleem was alleen dat we bijna geen dagen hadden dat we met z’n allen konden oefenen. Alleen afgelopen vrijdag zouden we alles samen kunnen doorspelen. Helaas gooide de NS roet in het eten door precies op het moment dat ik vanuit mijn werk in Den Bosch naar huis wilde, een stroomstoring te hebben die liep van Den Bosch – Oss – Nijmegen – Arnhem.
Normaal gesproken kun je in geval van nood wel via Utrecht omrijden naar Nijmegen, maar omdat nu ook Arnhem getroffen was, kon ik alleen maar op station Den Bosch zitten afwachten totdat het gerepareerd was. Want bussen werden er ook niet ingezet (niet dat dat zin zou hebben, want op zo’n moment is het ieder voor zich en met een vouwfiets kom je zo’n bus dan echt niet in – tenzij je het risico wil lopen dat de bus mét jouw fiets in de laadruimte maar zonder jou erin wegrijdt). Drie uur (!) later ging er pas weer een trein en had ik mijn repetitie gemist.

Ik had thuis wel mijn stukjes geoefend en ik had op papier gekregen welke stukjes we in welke volgorde, met hoeveel herhalingen en met welke instrumenten we zouden doen, dus ik dacht dat het toch wel goed zou komen.

Hm.

Helaas bleken de anderen op het moment zelf allemaal een eigen interpretatie te hebben van wat we hadden afgesproken, met als gevolg dat ik deel A van het stuk speelde terwijl de rest direct deel B inzette, er ineens iemand met mijn solo meespeelde, en ik eigenlijk geen idee had na hoeveel herhalingen het stuk zou eindigen en ik mijn sluit-noot in moest zetten… Helemaal vlekkeloos verliep het dan ook niet.

Maar ach, volgens Mark klonk het allemaal nog best redelijk. En ik vond het leuk om te doen. En er was ook nauwelijks publiek….

En… ik heb contactgegevens uitgewisseld met die andere doedelzakspeler, die mij waarschijnlijk les kan gaan geven! Want mijn voormalige docent doet alleen de beginnerscursussen en had mij niet veel meer te leren. Maar ik ken mezelf: als ik geen les heb, dan versloft het en blijft het instrument in de kast liggen. Dus er is weer uitzicht op verbetering!

Om de dag af te sluiten zijn we lekker pannenkoeken gaan eten. Hmmm….