Natuurlijk had ik naar Zulay moeten luisteren. Natuurlijk toonde de poes niet voor niets ineens zo’n bijzondere interesse in de trapkast. Natuurlijk had ik nattigheid moeten voelen toen bleek dat er een gat in de zak met kattenbrokjes zat. Maar ja.

Ik dacht dat het gat er gewoon ingesleten was, door het vele verplaatsen en omdat de zak (10 kg… in een koopjesbeluste bui met schromelijke overschatting van Zulay’s eetlust gekocht) er al zo lang stond. Dus ducttapeje erover geplakt, klaar.

Maar gisteravond constateerde ik dat er wéér een gat in de zak zat. Precies naast het ducttape. Hmm…

Tijd om de kast eens te ontruimen. Dat was eigenlijk nog nooit gebeurd sinds onze verhuizing, dik een jaar geleden. Kattenvoer eruit, kattengrit eruit, oud papierdoos eruit, dozen met wijn eruit, stofzuiger eruit, plastic zakken-voorraad eruit, boodschappentassen eruit, schoonmaakspullen eruit.

Ehm, ieuw… wat zijn dat voor zwarte korreltjes tussen de kattenbrokjes??

Ja hoor… we hebben een indringer!

Nou ja, hebben – hadden moet ik zeggen. Want ik ben eerst mijn avondeten op de bank gaan verorberen, terwijl poes de leeggeruimde kastvloer inspecteerde. Toen ik gewapend met de stofzuiger terugkeerde, lag er ineens een dood muisje op een plek waarvan ik zeker wist dat daar eerst nog niets lag. Of Zulay het beestje ergens vandaan heeft getoverd of dat het lijkje ergens tussen de oude plastic zakken uit is komen vallen – geen idee.

Inmiddels is alles weer helemaal schoon en muispoepvrij. Ik ben erg blij dat het knagertje blijkbaar niet bij de rest van de etenswaren kon komen, die hoog op de planken stonden. En ik heb ook nog nergens anders in huis van die keuteltjes gevonden, dus hij is waarschijnlijk die kast niet uitgeweest. Raar eigenlijk, want de kast staat zowat in het midden van het huis. Maar er komen wel allemaal leidingen in uit, dus waarschijnlijk was dat de toegangspoort.

Nu maar hopen dat er geen rouwende familieleden op bezoek komen.