Toen ik een tijd geleden bij Karteris was om stofjes te kopen, viel mijn oog op een bijzonder bloemstofje. Het was voor een groot deel gerimpeld, maar met een rechte onderkant. Bij navraag kreeg ik te horen dat het stof was voor een rokje. Het was de bedoeling dat je het gerimpelde, stretchende deel rond je heupen droeg en de rest van de stof gewoon langs je benen naar beneden viel.

Hm. Het was een erg leuk stofje, maar ik heb al zo veel rokjes.

Ineens kreeg ik een beeld in m’n hoofd hoe ik ook een shirtje zou kunnen maken van deze stof: de rimpels aan de bovenkant en vanaf de taille (en bij de mouwen vanaf de ellebogen) losser vallend. De verkoopster zag het niet zo zitten, maar ik besloot eigenwijs om de stof toch te kopen en dit tot ‘project Experiment’ te bombarderen. Gewoon om te zien of het me zou lukken en om ervan te leren.

Met behulp van een standaard long-sleeve patroontje, dat ik hier en daar aanpaste, heb ik het shirtje uitgeknipt. Dat was nog een hele toer, want ten eerste is het een hel om rimpelende stof gelijk te knippen! Ten tweede was ik compleet gebonden aan de plaats waarop de rimpels overgingen in rechte stof, dus kon ik de patroondelen maar op één manier op de stof leggen. De stof was eigenlijk net iets te kort voor wat ik wilde, dus heb ik hier en daar maar wat gesjoemeld met naadtoeslagen, zodat het hopelijk nog nét zou kunnen. En dan maar de stof-overgang net onder de borsten plaatsen, in plaats van op taillehoogte.

Toen het bijna af was, bedacht ik me dat een zoompje aan de onderkant en langs de mouwen niet mooi zou worden bij deze stof. Maar ja, wat dan?
En toen had ik spontaan een excuus om een lockmachine te kopen
Dit shirtje is dus ook gelijk mijn eerste experiment met de lockmachine geworden. En ik moet zeggen, ik ben zeker niet ontevreden over het resultaat!

(de foto’s zijn helaas niet zo goed, waardoor je de rimpels amper ziet)

Het is niet perfect gelukt, want omdat de rimpelstof ondanks de vele spelden toch wat was verschoven, had ik aan de ene zijkant te veel weggeknipt en aan de andere zijkant te weinig, waardoor de zijnaad nu krom loopt.
En het kraagje staat wat naar voren. Normaal gesproken moet je het biesje uitrekken als je het rond de halsopening vastzet, maar ja, op die manier een nauwelijks rekkend biesje (ondanks schuin van draad geknipt) op een mega-rekbare stof proberen te zetten, is natuurlijk gedoemd om te mislukken.

Maar goed, voor een experiment waarbij ik er eigenlijk vanuit was gegaan dat ik het eindresultaat kon weggooien, is er een behoorlijk draagbaar kledingstuk ontstaan!

De zijsplitjes in de mouwen waren overigens ook niet de bedoeling, maar ik had me wat verkeken op hoe breed het patroon moest zijn voor losse floddermouwen aan het uiteinde, waardoor ik veel te weinig stof had geknipt. Als ik de mouwen helemaal dicht had gemaakt, had het er niet uitgezien. Maar achteraf gezien vind ik deze oplossing eigenlijk erg leuk!