Maandenlang heb ik het stil weten te houden voor Mark. Pas toen hij gisteravond arriveerde op het Yoshida weekend en mij daar aantrof, besefte hij dat ik in het geheim was gevraagd om een avondje te komen NPC’en als zijn tegenstander.

Het was nog een redelijke organisatie, want hij zou eerst samen met mij eten, dan naar dansles gaan en daarna direct doorgaan naar het LARP-weekend. Ik moest dus in de tijd na het eten snel mijn spullen inpakken, waarna ik door Dave opgepikt zou worden en we er samen heen zouden rijden, want Mark had natuurlijk de auto mee. En ik moest met subtiele vraagstellingen zien uit te vissen of hij het één- of tweepersoons luchtbed bij zich had, hoeveel slaapzakken hij had ingepakt, etc.

Maar alles ging goed en de verrassing was leuk   Om half 4 ‘s nachts lagen we pas op ons luchtbed en vanochtend, slechts 4,5 uur slaap later (*kreun*), heeft Dave me weer thuis afgedropt. Mark volgt zondag.

Ze hadden een korte special georganiseerd, waarin een aantal groepleden als shinobi (ninja) op missie moest, waarbij de rest van de groepsleden en enkele andere mensen (waaronder ik) NPC-rollen vervulde. Ik mocht bediende spelen. Ogenschijnlijk heel netjes en loyaal, maar stiekem ook een shinobi in dienst van de keizer, die als taak had om alles in de gaten te houden en alle informatie door te spelen.

Hoewel ik mijn rol achteraf gezien beter had kunnen spelen, was het op zich best leuk om te doen. Maar ik weet ook weer waarom ik gestopt ben. Want dat continu op je tenen lopen en alle gesprekken op half-fluistertoon voeren, bij alle zinnen nadenkend of je niets verkeerds zegt, is gewoon niets voor mij.

Het was wel erg leuk om weer eens met de Yoshida te spelen. Ik ben al geruime tijd geleden uit de groep gestapt, maar gisteravond voelde ik me gelijk weer thuis, alsof ik nooit was weggeweest. Even nog wat Japanse termen herinneren, en gaan!

Voor herhaling vatbaar dus, maar niet om terug te komen als vaste speler.