Vandaag heb ik maar liefst twee mensen aangenomen.

Na vanmiddag met de laatste kandidaat een tweede sollicitatiegesprek te hebben gevoerd, hebben mijn manager en ik de knoop doorgehakt. En ik mocht bellen om het blijde nieuws aan de ene, en het slechte nieuws aan de ander te vertellen. Kon ik gelijk oefenen op mijn vaardigheid ‘slechtnieuwsgesprekken voeren’.

Daarna was het tijd voor een gesprekje met de voormalig huishoudster van de vorige eigenaren van ons huis. Ze hadden haar telefoonnummer niet meer, maar wel haar adres, dus hadden we een briefje bij haar in de bus gegooid met de vraag of ze nog een plekje voor ons had. Ze belde terug en vanavond maakten we officieel kennis.

Eigenlijk had ze het al te druk met andere poetsklussen, maar omdat wij in haar allereerste huis wonen en ze zo dankbaar was dat ze hier destijds aan de slag kon, wilde ze het toch graag doen. Ze had zelfs een doosje Merci voor ons meegenomen…

Het klikte wel, want het is echt een heel lief mens. Ook Mark zag haar gelukkig wel zitten, en dat is het belangrijkste. Maar hij is dan ook wel gewoon thuis op het moment dat ze langskomt.

Dus nu hebben we afgesproken dat ze in ieder geval op de twee maandagen na de operatie van Mark komt poetsen, en daarna zien we wel of we met elkaar verder willen. Tenminste, ik hoop dat dat is wat we hebben afgesproken, want mijn haperend-Nederlands-met-dik-Russisch-accent is niet zo goed…

Maar dat was dus de tweede sollicitant van de dag. Yay, ik heb over een maand een nieuwe collega en binnenkort hulp in de huishouding! Er gloort licht aan de horizon!