Mark besloot om na jaren zijn Airmiles maar eens te gaan besteden. Aan een vliegles!

We reden naar vliegveld Teuge, waar hij na een korte uitleg zo’n 20 minuten in de lucht mocht zijn, met twee passagiers (lees: Suus en ik) en tussen het opstijgen en landen mocht hij zelf sturen!

Het is niet dat Suus en ik vliegangst hebben ofzo… maar de instructeur was niet bepaald geruststellend…

Ten eerste konden we het terrein niet vinden, omdat het bedrijf verhuisd was maar de bordjes en het adres niet waren aangepast. Toen we eenmaal de juiste plek hadden gevonden, moesten we aan een gesloten deur rammelen waarna die open werd gemaakt door een pijprokende man, die ons naar een onooglijk achterafkamertje leidde.

We onderdrukten de neiging om te maken dat we wegkwamen, toen hij ons alleen liet om geen idee wat te doen.

Ook zijn opmerkingen waren niet erg bemoedigend.

“Ja, dit vliegtuigje glimt mooi als nieuw hè? Maar dat komt omdat hij net is gespoten. Alle kisten hier zijn uit de jaren ’70.”

“Er zit een horizonmeter in je dashboard om te zien of je stijgt of daalt. Maar die heb ik eruit gesloopt. Want je kunt ook gewoon naar buiten kijken. Als het geen slecht weer is.”

“Deze gordel moet je aandoen. Maar eigenlijk heeft het geen zin, want hij is verkeerd gemonteerd.”

Toch zijn we uiteindelijk moedig het ding in gestapt…

En ook nog even een filmpje (luister vooral naar ons gekerm op de achtergrond bij het maken van een bochtje):

Zo via een camera is het niet heel duidelijk, maar het toestel schokte behoorlijk. De normale manier waarop dat kistje zich door de lucht voortbeweegt, zou bij een commerciële vlucht ‘flinke turbulentie’ heten

Met het zweet in onze handjes en een beetje wiebelig stapten Suus en ik uiteindelijk weer uit. Maar stiekem zijn we best trots op onze nieuwbakken piloot. Go Mark!