Zondag zou mijn vrijgezellenfeestje zijn: lekker rustig theedrinken met vriendinnen in Alice in Wonderland stijl, in plaats van in een konijnenpak bepaintbald worden, of zelf op straat geld moeten verdienen om de genuttigde alcohol terug te verdienen. Dacht ik.

Maar natuurlijk had ik niet gerekend op de evil zijde van mijn vriendinnengroepje: Peggy en Marion.

Mark had op zaterdag zijn vrijgezellenfeestje. Nadat de mannen na een dag vol hindernisparcoursen en bowlen, ‘s avonds hun spullen bij ons thuis waren komen dumpen om vervolgens te gaan stappen, had ik me met poes en een zak chips (en met nog drie lagen make-up en mijn haar in de laatste opsteekpoging) op de bank geïnstalleerd. Eindelijk na 3 weken weer eens een avondje niets!

*ding dong*

Ik schoof een geïrriteerde poes van schoot en liep naar de deur, verwachtend dat er weer een paar mannen voor de deur zouden staan die wat waren vergeten. Maar tot mijn verbazing stonden daar Peggy en Marion en vroegen ze of Mark en ik toevallig zin hadden om mee te gaan stappen? Euh, nou eerlijk gezegd niet echt nee; Mark was er dus niet en ik had net een zwaar vermoeiende dag achter de rug. Oh. Maar mochten ze dan wel even binnen komen? Natuurlijk, ditmaal wel!*

Of ze wat wilden drinken? Ja graag, en ze hadden wat ze wilden drinken zelf meegenomen. Oh? Het bleek een fles Bacardi plus alle benodigdheden om er een lekker mixje van te maken…  En toen viel ineens het kwartje en snapte ik hun bedoelingen

De fles Bacardi trokken we in anderhalf uur leeg. Grotendeels door een rietje.

Mark had inmiddels vernomen dat er twee meiden vast begonnen waren met mijn vrijgezellenfeestje (het was immers na twaalven en dus officieel zondag) en vanaf dat moment kregen we vanuit de kroeg verzoekjes via SMS om foto’s van dronken meiden. Nou, daar moest natuurlijk iets tegenover staan. Dus ontvingen we foto’s van heren met onblootte tepels. Maar wij eisten kontjes. Anyway, jullie begrijpen dat het allemaal een beetje ontspoorde

Toen de fles leeg was, besloot Peggy dat we naar de stad moesten om de kontjes in hoogst eigen persoon te bevoelen en belde ze de heren op om dit mee te delen. Die eigenlijk klaar waren met stappen en juist naar ons wilden toekomen. Neeee, dat was overduidelijk niet de bedoeling en ze beval hen om vooral in de kroeg te blijven. Ondanks mijn tegensputteren dirigeerde ze mij vervolgens naar boven, trok een rokje uit mijn klerenkast met de mededeling “Hier, trek dit aan” en stonden we voordat ik het wist buiten. Protesteren had niet zo veel zin, zeker niet aangezien ik inmiddels toch niet zo heel goed meer uit mijn woorden kwam

Na een bumpy ride bij Peggy achterop de fiets (geen idee waarom ik niet mijn eigen fiets heb gepakt, en geen idee waarom ze het nodig vond om te versnellen voor alle drempels), belandden we bij de heren in de kroeg. Party time!!

Heel fout natuurlijk om Mark’s vrijgezellenfeestje te crashen, maar volgens mij hebben we bewezen dat met dames erbij alles veel leuker is en je ook prima heel stout met anderen kunt dansen terwijl je verloofde erbij staat

Er is een hoop belastend materiaal verzameld via mobieltjes, maar gelukkig door zowel de dames als de heren, zodat geen van beide partijen de boel online zal zetten uit angst voor wraak

Tegen een uur of 5 werden we door het personeel als laatste aanwezigen de tent uitgewerkt. Hee, wie zegt er dat 30-plussers niet meer kunnen feesten??

Toen besloot iemand dat het tijd was voor het bewonderen van de zonsopgang aan de Waal.

En vervolgens bleek dat de heren geen vervoer terug naar huis hadden en mijn dames de andere kant op moesten fietsen om thuis te komen. De heren waren al gaan lopen terwijl ik met de dames de fietsen ging ophalen, toen ik me pas realiseerde dat ik dus in m’n eentje naar huis zou mogen lopen. Argh! Uiteindelijk hebben mijn vriendinnetjes me toch achterop de fiets genomen en halverwege de route bij de heren afgezet, waarna ik met Mark en de mannen die bij ons zouden blijven slapen, verder naar huis ben gelopen.

Om 6 uur ‘s ochtends kwamen we eindelijk thuis en crashten we ons bed in. Waarna ik na een paar uur alweer moest opstaan om op tijd op mijn officiële vrijgezellenfeestje te zijn… mreuh!

Jaja, van je vriendinnen moet je het hebben. Ze zijn pure evil. Maar wel lief. En ik heb me onwijs vermaakt, dus ik ben heel dankbaar dat ze me toch nog van de bank hebben weten te sleuren. Dankjewel, dames!

* De dames refereerden bewust naar een gebeurtenis van een paar jaar geleden. Toen wij nog in het centrum woonden hebben ze het eens gepresteerd om rond een uur of 4 ‘s nachts behoorlijk dronken bij ons aan te bellen om te vragen of we mee gingen stappen, en zo niet, of ze even gezellig binnen konden komen, en waren ze stomverbaasd dat ik dat, nog half slapend, weigerde omdat we om half 7 alweer op moesten