Hèhè, ik mag er eindelijk over bloggen… Het contract is vrijdag getekend en mijn baas & collega’s zijn zojuist ingelicht. Ik heb per 1 september een nieuwe baan!

Ik ga werken bij een full-service internetbureau in Utrecht, dat zich voornamelijk richt op het bouwen, implementeren en beheren van websites en intranetten, maar dat zich ook wil gaan richten op online marketing.

Ze hebben nu een paar medewerkers die dingen zoals analytics en SEO ‘erbij’ doen, maar ik moet er straks full-time mee aan de slag.

Enerzijds mag ik begeleiden bij de ontwikkeling van nieuwe websites, zodat deze direct zoekmachine- en gebruiksvriendelijk worden. Een hele verademing ten opzichte van mijn huidige baan, waar dit bouwtraject niet in de dienstverlening zit en ik dus altijd maar moet afwachten of en in hoeverre ik erbij betrokken word door de klant.

Daarnaast is het de bedoeling dat we (ik merk dat ik het nu al over ‘we’ heb, da’s vast een goed teken) na oplevering van de website, meer met de klant gaan meedenken over hoe ze de doelstellingen van de site kunnen halen via online marketing. Dus of ze een advertentiecampagne nodig hebben, social media moeten inzetten, etc., en in de statistieken kijken of ze hun doelen realiseren.

Het is een nieuwe functie, dus erg spannend omdat ik nog niet precies weet hoe het vormgegeven gaat worden. En aangezien ik sowieso al niet zo van verandering houd, is het best wel eng, zo’n stap…
Maar het werd ook wel tijd om weg te gaan bij mijn huidige werkgever. Ik ben er echt klaar. Niet alleen zit ik er al 5 jaar en heb ik dus alles al zien langskomen (en nu opnieuw, en op het moment dat je gaat zeggen “Jaaaa maar dat hebben we toen en toen ook al geprobeerd en dat werkte toen ook niet”, dan is het tijd om te vertrekken ), maar het bedrijf is ook flink veranderd in de afgelopen tijd. De sfeer van vroegah is er niet meer. De leuke collega’s zijn weg. Er wordt anders met de medewerkers om gesprongen.

De nieuwe collega’s zijn ook aardig hoor, maar wel een stuk jonger en minder ervaren. En dus heb ik ook het gevoel dat ik iedere keer weer een stap terug word gezet. Ik wil andere mensen best dingen leren, maar keer op keer in een team komen met mensen die nog niet zo goed klantgesprekken kunnen voeren of weten hoe ze onderling moeten communiceren, dat frustreert wel. Ik wil zelf ook graag verder. En bij mijn nieuwe werkgever zijn ze juist iets ouder, dus ik hoop daar een boel te kunnen leren. Inhoudelijk (van interactie designers en dergelijke, die we nu niet hebben) en op persoonlijk vlak.

En dan is er ook nog het gebrek aan waardering. Vorig jaar heb ik keihard gewerkt om mijn afdeling uit te bouwen. Ik heb een tweede medewerker aangenomen en heel veel energie gestoken in zijn opleiding. Helaas zat hij niet op zijn plek en moest ik na zijn vertrek een paar maanden lang twee banen doen, en daarnaast ook nog eens een nieuwe medewerker opleiden. En in plaats van daar waardering voor te krijgen, kreeg ik tijdens mijn bilateraal als terugkoppeling dat ik stug was en moeilijk om mee samen te werken. En dat kwam hard aan.

De afgelopen periode heb dan ook alleen maar (met moeite) mijn werk gedaan. Niets extra’s, niets pro-actiefs, zoals ik normaal doe. Ik had er gewoon de energie niet meer voor. En door alle drukte op privé-gebied ernaast, ging het de afgelopen tijd ook gewoon echt niet goed met me. Terwijl ik dat, of het minder uren willen gaan werken, niet kon bespreken, omdat mijn manager druk is met haar nieuwe huis en mijn bilateraals steeds maar afgezegd of verzet werden.
Nu privé de meeste dingen geregeld zijn en ik uitzicht heb op een nieuwe uitdaging, merk ik dat de energie gelukkig weer aan het terugkomen is. Want die ga ik natuurlijk wel nodig hebben!

Dus het is eng, maar volgens mij wel een hele goed stap. Het is bovendien een prima timing: eerst trouwen, dan huwelijksreis en vakantie, dan nog een dikke week afronden en overdracht, en dan nieuwe baan.

Wel nog meer reistijd dan ik al had, terwijl ik die eigenlijk wilde reduceren… Maar ik ga nu 4 dagen werken in plaats van 5, wat ik sowieso al wilde. En als je een uur in de trein zit, kun je daadwerkelijk iets nuttigs gaan doen. Ik zit er nu een half uur in en dan kun je net een tijdschriftje lezen. Ik krijg straks een laptop van de zaak, dus als ik die aan mijn telefoon hang (nog even uitzoeken hoe) dan kan ik ook internetten in de trein. Wellicht kan ik die tijd nuttig gebruiken om aan mijn eigen site te werken.

Weet je wat stom is? Vorige week werd ik gebeld door een voormalige eigenaar van ons bedrijf. Of ik bij hem wilde komen werken? Want ze waren aan het groeien en hadden een nieuw concept met een hele leuke functie die perfect bij mij zou passen en zochten nog goede mensen. Tsja, het was een heel mooi aanbod, maar hij was dus net te laat…
Hij was overduidelijk teleurgesteld toen ik het vertelde, maar we houden zeker contact en als ik niet door m’n proeftijd kom of de reistijd toch niet trek, heb ik dus al gelijk wat anders achter de hand

Gelukkig reageerden mijn collega’s (en zelfs mijn manager) erg positief op mijn aankondiging dat ik ga vertrekken. Ik verwachtte eigenlijk zorgen en negativiteit, maar ze waren allemaal blij voor me (of deden alsof, of ze zijn stiekem blij dat ik wegga, dat kan natuurlijk ook…).
Wat me dan erg goed doet, zijn mailtjes als de volgende, die een van mijn collega’s stuurde:

Tsjonge, daar schrik ik weer van. Maar van de andere kant denk ik dat het voor jou wel heel leuk is om een nieuwe uitdaging aan te gaan, en daar heb je groot gelijk in! Er gebeurt hier zo veel de laatste tijd, dat het echt niet meer bij te houden is. <Bedrijf> is <Bedrijf> niet meer. En <Bedrijf> zal zeker een goede specialist gaan missen wanneer jij weg bent. De kritische noot die je inbrengt heb ik altijd als een meerwaarde gezien, jij durft dingen te zeggen die anderen misschien wel denken maar niet durven te zeggen.

Dat sterkt me dan weer in mijn geloof dat ik geen zeur ben, maar dat mensen mijn kritische blik waarderen. En inderdaad, zoals ik ook al zei is het niet meer zoals vroeger.

Mijn nieuwe bedrijf lijkt juist heel erg op hoe mijn huidige bedrijf vroeger was! Ik herken er een hoop in van toen ik hier begon. En dus weet ik eigenlijk wel zeker dat ik daar op mijn plek zal zijn. Dat is wel een veilig idee.
En volgens mij vinden ze het ook niet erg als ik daar mijn mond open trek. Tijdens het eerste sollicitatiegesprek, waar een van de eigenaren bij zat, vroeg hij aan mij: “Lenny, als wij een flinke stap vooruit willen maken op het gebied van online marketing, wat moeten we dan volgens jou doen?”
Die open deur kon ik niet laten liggen, dus flapte ik eruit: “Nou, mijn aannemen!”
Toen moest hij heel hard lachen en wist ik dat het goed zat

Nu is het dus een kwestie van zo veel mogelijk werk afronden, zodat mijn collega dat straks niet ook nog hoeft te doen. Ik vind het wel lullig voor hem, maar ja, zo gaan die dingen helaas. Hopelijk vinden we snel een vervanger voor mij (als je nog iemand weet die verstand heeft van usability en conversie optimalisatie, dan hoor ik het graag!).