Na wederom een oogst bramen en vanwege schoonouders die gisteravond op verlate verjaardagsvisite zouden komen, besloot ik maar eens eenvoudige bramentaart te gaan maken.

Vooral het woord ‘eenvoudig’ sprak me aan   Niet alleen hoef je maar een kwartiertje ofzo in de keuken te staan, je hebt er ook geen exotische ingrediënten voor nodig die je naderhand weg moet pleuren omdat je het nergens anders voor kunt gebruiken.

Fase 1: het klaarzetten van de benodigdheden

• 115 gr boter
• 250 gr zelfrijzend bakmeel
• 400 gr suiker
• 475 ml melk
• 500 gr bramen (volgens het recept dan. Ik had slechts 200 gram)

Fase 2: bramensoep?

Boter smelten in een ovenschaal en daarin de mix van suiker, meel en melk kiepen. Hm, wel een beetje vloeibaar. Maar goed, dan toch maar de bramen erin droppen.

Fase 3: warme… euh…

Het resultaat van een uurtje op 175 graden in de oven was toch niet helemaal wat ik in gedachten had:

Bij het uit de oven halen bubbelden (!) de zijkanten nog, alsof het lasagna was… en uiteindelijk werd het een soort dikke-boter-met-plastic-achtige rand.
De bovenkant smaakte best redelijk, maar de hele binnenkant bleek een dikke, zwaar op de maag liggende massa…

Schoonouders zeiden heel lief dat het toch best lekker was, maar toen zelfs Mark het stuk niet op kreeg, heb ik toch maar gewoon koekjes op tafel gezet.

Geen idee wat er mis is gegaan; op de hoeveelheid bramen na heb ik precies de instructies gevolgd. Het lijkt wel of mijn zelfrijzend bakmeel stuk was…

Anyway, da’s dus een recept dat de prullenbak in mag. Op zoek naar een lekkerdere besteding van de bramenoogst!