Als tegenprestatie voor het drukken van de uitnodigingen voor onze bruiloft, vroeg mijn doedelzakdocent me om een hoes voor zijn instrument te naaien. Niet voor de mooi, maar tegen de slijtage van het leer.

In Schotland is het blijkbaar hip, want daar gaan ze voor aardige prijzen de deur uit.

Maar aangezien wij hier geen Schotse highlandpipes gebruiken, maar doedelzakken die allemaal net iets anders in elkaar zitten wat betreft de vorm van de zak en de positie van de pijpen, moest er eentje op maat worden gemaakt.

Het kostte wat proefversies en diverse aanpassingen (Mijn hemel, wat zet zo’n zak toch uit als hij eenmaal opgeblazen is! Extra lastig als het geen stretchstof is, en helemaal niet ideaal als je de doedelzak niet bij de hand hebt voor een testje), maar uiteindelijk toch met een behoorlijk goed passend resultaat:

Ik wilde ‘m nog opleuken met franjes en bandjes langs de randen, maar Marcel keek heel geschokt toen ik daar over begon, dus is het een basic versie gebleven.

Nu heb ik eigenlijk wel zin om er eentje voor mezelf te gaan maken, gewoon voor de leuk. Zeker als ik deze hilarische zakken zie…

Ach ja, ook dat kan weer aansluiten achteraan mijn naaiprojecten to-do lijst. Hopelijk kan ik dit weekend er eindelijk eens een deel van gaan wegwerken.