Het is eigenlijk een beetje gênant. Niet alleen was het ding behoorlijk duur, is het veel te groot om ergens op te kunnen bergen en ziet het er niet uit, het is ook een ongelooflijk decadent apparaat. Maar toch heb ik ‘m gekocht. En hoewel ik me er voor schaam, ben ik er stiekem ook erg blij mee…
Ik heb regelmatig pijnlijke voeten en kuiten. Zeker na dingen als een weekend LARP-en, of een dag op pumps feesten. Mark heeft inmiddels al een doof oor ontwikkeld voor mijn verzoekjes om ‘heel eventjes maar’ mijn voetjes te masseren. En Mike heb ik helaas ook niet per direct oproepbaar onder speeddial. Dus moeten mijn arme voetjes op zulke momenten zichzelf maar redden.
Maar nu niet meer! Ik hoef alleen maar mijn benen in dit goddelijke apparaat te deponeren en het ding aan te zetten, en voila: mijn kuitjes worden heerlijk gekneed en mijn voetreflexpunten gestimuleerd. Prrrr….
Ben ik nu in-triest? Willen jullie mij nu niet meer kennen? Want ik glij langzaam af. Het begon met de deken-met-mouwen. En wie weet waar het eindigt…
Hahaha! Nee hoor!
Toen ik nog op het terras werkte, trok ik altijd mijn schoenen uit en zette mijn voeten op het plankje van de brommer op weg naar huis, want die trilling bracht een beetje verlichting. Niks vreemds aan!
Als je een actief leven hebt, mag je ook best een beetje voor jezelf zorgen met dekentjes en massage
En na een avond feesten op pumps.. dan ben je het praktisch VERPLICHT aan je voeten! :-p
‘t is de leeftijd ^_^