Gisteren heb ik een fotoalbum van onze bruiloft gemaakt. De klus stond al een tijd op mijn to-do lijst, maar ik was er nog niet aan toegekomen. Ik zag er ook een heel klein beetje tegenop, omdat het een hoop werk is en het een boel foto’s zijn om door te spitten. Maar toen ik eenmaal bezig was met het maken van een selectie, werd ik met de minuut enthousiaster. Yay, napret!!
Van ‘s ochtends tot ‘s avonds ben ik bezig geweest. Als perfectionist dacht ik tot wel 10x toe: “Okee, nog één keer nakijken voor de zekerheid, en dan bestel ik”. Om vervolgens toch weer wat te verbeteren. Maar om 1 uur ‘s nachts kon ik dan toch op ‘bestel’ klikken 
Dus iedereen die na het verstrijken van de levertijd bij ons op bezoek komt is hierbij gewaarschuwd: de kans is groot dat je op de bank wordt gedwongen en je geacht wordt kreten als ‘oeh’, ‘aah’ en ‘wat prachtig’ te slaken bij het doorbladeren van ons album. Tot aan de laatste pagina! 
Ook vandaag was er wat napret, want er was nog cadeaugeld van de gekregen envelopjes te besteden!
We hadden er al een blu-ray speler van gekocht, want morgen is onze jaarlijkse filmdag en dan moet het apparaat natuurlijk niet er na driekwart dvd mee ophouden, zoals de vorige deed.
Ook zijn de nieuwe kasten en het rolgordijn van de vlopjes betaald.
En vandaag zijn we een nieuwe matras gaan kopen. Ook iets dat al heel lang op het lijstje stond, maar we steeds hadden uitgesteld in het kader van ‘ach, dat komt wel eens’ (volgens de winkel zou onze huidige matras 2 a 3 jaar meegaan, en we slapen er nu al 7 jaar op… :-X )
Ik vergelijk normaal gesproken altijd 50 verschillende artikelen en winkels voordat ik een weldoordachte keuze maak. Maar online matrassen vergelijken werkt niet, dus deze aankoop ging echt op de standaard Mark-manier.
Vanwege de goede service van Beter Bed toen een van de latjes uit onze bodem stuk was, besloten we gewoon weer naar die winkel te gaan. En omdat we nu op een traagschuim matras slapen en dat goed bevalt, was dat onze eerste keuze.
Dus wij de winkel in.
“Hallo mevrouw, wij willen een nieuwe matras!”
De mevrouw wijst een aanbieding aan. “Dit is de kwalitatief beste traagschuimmatras. En hij is in de aanbieding. Voor een 160×200 matras betaal je nu maar de helft.”
We proberen voor de vorm nog twee andere matrassen uit, die iets goedkoper zijn maar ook kwalitatief minder, maar veel scheelt het niet in de prijs en dus besluiten we in vijf minuten dat het het eerst aangewezen exemplaar wordt. “Wij willen die!”
De mevrouw neemt ons mee naar een tafeltje en vertelt ons dat we een aanbetaling moeten doen.
“Mogen we het hele bedrag ook direct betalen? Het staat nu toch op de rekening en dan hoeven we daar bij levering niet meer over na te denken.”
Dat kon. En binnen 10 minuten stonden we weer buiten. De mevrouw wilde graag meer klanten zoals wij
Nu alleen nog een nieuw servies uitzoeken. Dat is het laatste cadeautje dat we van het geld willen kopen (en de rest gaat in de spaarpot voor een nieuwe auto). Ook zoiets dat we veel te lang hebben uitgesteld.
We hebben momenteel 3 verschillende soorten borden door elkaar, waarvan de helft met een scheur, en het worden er steeds minder. Eergisteren is er wederom een ontbijtbordje gesneuveld* en hebben we er nog maar 3 ofzo, dus nu zit er wel wat meer haast achter.
Maar ja, als we dan nieuwe kopen, moeten het ook leuke zijn. Niet van die saaie witte. Alleen, wat dan?
Er is heel veel van dat gruwelijke ‘knus landelijk’ spul, of met oubollige motiefjes, of je krijgt iets met Libelletrutten-Marjolein-Bastin-fruit. Of het is superhip met onpraktische wokkelvormige bordjes.
Er zit soms wel iets tussen dat ik aardig vind, maar dan is het weer onmogelijk om er een complete set van 8 ontbijtborden, 8 dinerborden, 4 soepkommen en 4 mokken van te krijgen (in het kader van: doe maar iets meer borden dan nodig, voor het geval er weer eentje stuk gaat…).
Dit Fair Trade servies vond ik dan wel weer aardig, maar het is de vraag of er niet allemaal etensresten in de decoratie blijven hangen. En ze hebben er geen soepkommen van. Dat laatste geldt ook voor dit servies, dat dan weer ietwat saai is door de grijze kleur van de lijn.
Nog even doorzoeken dus, en hopen dat we in de tussentijd niet nog meer borden stuk maken.
* In de categorie ‘slechte ideeën’: een staaf zegelwas op een bord in de magnetron leggen, in de hoop dat het zacht genoeg wordt om het in stukjes te snijden/zagen, zonder dat er stukken afspringen.
Resultaat: een stuk uit het bord gesprongen en een aan het bord vastgekoekte, nog steeds onsnijdbare zegelwas. Doh.