Kerstboom opzetten is iets dat je met de familie doet. Vroeger vond ik het geweldig om thuis bij mijn ouders de boom op te zetten. Zo knus! Eerst lekker samen met Zwusje, zittend in de kruiwagen, door pappa naar de kerstboomverkoper gereden worden en vervolgens mamma boos maken met het spoor aan naalden in huis terwijl ze net had gestofzuigd. Ah, de goede herinneringen.

Ook al woon ik niet meer thuis, ook nu wil ik die gezelligheid hebben. Door samen met Mark de kerstboom op te zetten dus. Nou geeft Mark geen hol om kerstbomen opzetten, maar da’s dan jammer: wij zullen het Gezellig maken!

Dus vorige week met de auto (bij gebrek aan kruiwagen) naar een kerstbomenverkoper gereden en een mooie uitgekozen. Achterbak open en… oh, dus daar heeft de garage onze zomerbanden gelaten.

Anyway, we kregen het ding thuis (note to self: volgende keer naar je echtgenoot luisteren als die adviseert een plastic zak onder de boom te leggen voordat je ‘m met kluit en al op de achterbank gooit), maar het kwam bij nader inzien toch niet goed uit om ‘m direct samen op te zetten en de boom bleef in de achtertuin staan.

Ik had ‘m wel in m’n eentje kunnen optuigen, maar dat zou tegen de Gezelligheid in gaan, dus moest ik wachten totdat Mark en ik weer samen een avondje thuis waren. Gisteravond kwam het er dan eindelijk van.

Eigenlijk waren we moe. Maar hop, niet zeuren, we gaan het nu Gezellig maken. Hier, thee en chocoladekransjes. Doe es even leuk mee.

Ik dring aan dat we symbolisch samen eerst de piek erop zetten. Mark protesteert dat dat als laatste moet, maar ik ken dat: op een gegeven moment haakt hij af en mag ik het in m’n eentje afronden. Daar trap ik dus niet in: die piek gaat er nu samen op.

Vervolgens veto ik Mark’s verzoek om rode ballen (z’n lievelingskleur) in de boom te hangen. Dit jaar wordt de boom zilver en goud, heb ik besloten. Mark kijkt sip. Jammer dan, want eindelijk gaat onze boom eens Stijlvol & Smaakvol zijn. Afgelopen jaren zag hij er steeds uit alsof een rendier ‘m had uitgekotst, maar dat gaat me dit jaar niet meer gebeuren.

Eerst nog even voor wat meer sfeer zorgen. Hm, ik bedenk me ieder jaar dat ik eens een cd met knusse kerstliedjes moet branden, maar het komt er steeds niet van.
Gelukkig brengt Skyradio altijd redding op zo’n moment en binnen enkele minuten schalt ‘Last Christmas’ (het zou ook eens niet) door de huiskamer.

Mark staat wat om de decoraties heen te drentelen en besluit uiteindelijk maar om zich om de lampjes te ontfermen. Iets met elektriciteit, da’s in ieder geval nog een beetje mannelijk.

Ik geef hem de opdracht om het lichtsnoer voor het raam van de woonkamer aan te brengen en instrueer hem tevens dat hij de stekker op de timer moet aansluiten, zodat de lichtjes ons al welkom heten op het moment dat we thuiskomen na het werk.

Ik bezig me ondertussen met de ballen. Hmm, had ik vorig jaar geen extra doosje kerstboomhaakjes gekocht? Nergens meer te vinden natuurlijk. Dus er zit niets anders op dan alle dozen één voor één te doorzoeken op rondslingerende haakjes en ze van de niet in aanmerking komende ballen af te halen.

“Pom, pom pom, pa-y-a“, doet de radio. Ik stop maar snel weer een nieuw chocoladekransje in m’n mond.

Mark slaagt er na enig gepruts in om alle lampjes bevestigd en werkend te krijgen. En concludeert vervolgens dat deze lampjes bij het aan gaan, een random knipperfrequentie aannemen in plaats van de laatst gekozen setting (niet knipperen). Waardoor we in plaats van door vriendelijk licht, waarschijnlijk door epileptisch geknipper welkom thuis geheten gaan worden.
Ik slik de opmerking in dat het andere lichtsnoer wel slechts één stand heeft en dat hij beter deze voor het woonkamerraam had kunnen kiezen en hij nu dus maar weer alles eraf moet halen en het andere snoer erom moet hangen. Hou het Gezellig, Lenny, hou het Gezellig.

In plaats daarvan geef ik opdracht om het overgebleven snoer om het rolgordijn voor het keukenraam te wikkelen.

Ik ga ondertussen verder met het maken van kerstfoto’s van ons poezebeest, in de hoop dat ze leuk genoeg worden voor op onze kerstkaart. Het is niet zo’n succes. Poes was al chagrijnig doordat we een nare grote boom in huis sleepten en ze daarna van haar verwarmingsplekje weg moest vanwege het ophangen van de lichtjes. Van de foto’s wordt het beest alleen maar chagrijniger.
Maar ik laat me ook door een geïrriteerde kat niet uit het veld slaan en neem nog een dosis chocolade in.

Links van me schalt ‘Frosty the Snowman’ uit de radio. Rechts van me hoor ik vanuit de keuken het complete rolgordijn naar beneden storten.

Adem in, adem uit. “Het is Gezellig om samen het huis te versieren, het is Gezellig om samen het huis te versieren”, herhaal ik mijn mantra. En ik lach vergeeflijk naar mijn op het aanrecht balancerende echtgenoot, in plaats van hem de huid vol te schelden.

Enkele uren later zijn de kerststukjes mislukt, maar hangen de lichtjes en staat de boom. Tadaaaaaa:

De aanhouder wint. Oh, wat was het dit jaar weer Gezellig.