Veni Vidi Visa

My shopping senses were tingling…

Het begon ongeveer op dinsdag. De stad riep. Ik moest kleren komen shoppen.

Normaal gesproken heb ik ‘s vrijdags vrij, maar ik had mijn vrije dag naar donderdag verplaatst, omdat ik vrijdag toch naar Utrecht moest voor ons nieuwjaarsdiner. Dat was een heel goed excuus om die donderdag te gaan shoppen voor een feestelijke outfit (en wie weet wat ik nog meer tegen kwam)!

Wat bleek? Het was uitverkoop! En hoe!! Afgeprijsde artikelen waren nog veel verder afgeprijsd! Score!!!

De ene na de andere winkel stommelde ik uit, met steeds lammere armen van alle tassen. Prrr… pretty clothes voor bijna nop!!

Op een gegeven moment was het nog amper mogelijk om in de ene hand alle tassen met aankopen vast te houden en met de andere hand de kleding te dragen die ik wilde gaan passen, en ook nog eens met die hand de rekken door te snuffelen naar meer pasbaar materiaal. Er zat niets anders op: ik moest de shopping spree afronden en naar huis gaan.

My shopping senses were still tingling…

Hm. Ik had al een jurkje gekocht dat ik naar het diner aan zou kunnen. Maar ik was nog niet in die ene winkel geweest, waarvan ik thuis bedacht had dat ik daar écht even een kijkje moest nemen voor een mooie jurk. Want die winkel lag wat uit de richting en zeker niet op de route terug naar mijn fiets.

My shopping senses became annoying…

Okee, okee, om het af te leren. Dan ga ik nog éven naar die ene winkel. Als allerlaatste.

En daar hing DE JURK. Ik wist het, mijn zesde zintuig laat me niet in de steek :-)

Over de prijs zullen we het niet hebben. Laten we zeggen dat ik met alle andere kleding zo veel had bespaard, dat ik daar deze jurk van kon betalen. Dus eigenlijk had ik hem verdiend! ;-)

Intens gelukkig (en doodop na 5 uur (!) shoppen) ging ik naar huis. I can has pretties!

Hier zijn ze dan:

(Wat is het overigens belachelijk moeilijk om kleding te fotograferen! Ik had ze eerst diezelfde avond op de gevoelige plaat gezet, maar blijkbaar moet ik echt daglicht hebben om te voorkomen dat alles er generiek bruin uitziet. En de meeste details en vorm kun je nauwelijks zien als het op een hanger hangt, dus heb ik ze maar op de grond gelegd. Daar had ik dit weekend pas weer tijd voor, dus vandaar dat ik er nu pas over blog.
Misschien moet ik maar eens zo’n paspop kopen. Niet alleen om kleding op te maken, maar ook om ze op te showen.)

Er is alleen een groot nadeel aan het kopen van zo veel kleding: het past écht niet meer in de kast. Dus sprak ik met mezelf af dat er minstens net zo veel uit moet als er nu bij komt.
Zucht… Ach en wee… mijn arme kleertjes!

Okee, ik heb redelijk wat kleding die ik alleen nog thuis in het weekend draag. Maar het is best fijn om makkelijke, comfortabele kleding te hebben. Van de andere kant heb ik daar ook weer geen tien exemplaren van nodig. Maar toch hè, het blijven je kleren…

Uiteindelijk besloot ik van deze exemplaren afscheid te nemen:

Mocht iemand er heel toevallig interesse in hebben: geef maar een gil. Anders gaan ze in de kledingcontainer voor het goede doel.

One comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.