Naar aanleiding van de brilbeoordelingen heb ik me weer eens gerealiseerd hoe anders ik ben dan de meeste van mijn vrienden, wat betreft het maken van keuzes.
In eerste instantie vond iedereen het wel leuk om zijn of haar mening over een montuur te geven, maar bij de tweede ronde kwam al een hoop commentaar binnen in de trant van ‘whatever, kies er gewoon eentje, wat maakt het uit’. En blijk ik redelijk uniek te zijn in het feit dat ik meerdere winkels bezoek voordat ik een keuze maak.
Om het in wetenschappelijke termen uit te drukken: blijkbaar zijn de meeste mensen van het ‘satisficing’ – oftewel je kiest iets als het goed genoeg is. Ik ben absoluut van het ‘optimizing’ – ik vergelijk alle opties in plaats van slechts een paar en kies de allerbeste.
Aan klanten die hun websitebezoekers tot kopen willen overhalen, leg ik vaak de theorie uit over de vier typen besluitvormers. Je kunt snel of langzaam een beslissing maken, en je kunt beslissen op basis van je ratio of op basis van emotie. Door die twee schalen ontstaan de volgende types:
* Competitive: snel en op basis van ratio. Oftewel: niet lullen, ik wil een samenvatting van de opties en waarom een bepaalde optie beter zou zijn dan de andere, en dan kies ik degene die het beste naar voren komt zonder tijd te verspillen.
* Spontaneous: snel en op basis van emotie. Oftewel: gevoelig voor prikkels, zoals aanbiedingen en de mogelijkheid tot interactie (‘oeh, shiny!’).
* Humanistic: langzaam en op basis van emotie. Oftewel: kiest de optie waarbij hij zich het prettigst voelt en gaat af op het advies van anderen.
* Methodical: langzaam en op basis van ratio. Oftewel: vergelijkt alle opties tot in detail en let ook op de kleine lettertjes.
Ik val dus duidelijk in de laatste categorie 
(waarbij ik ook moet zeggen dat je nooit maar één type bent, maar dat het ook voor een deel afhangt van waarover je moet besluiten).
Bijkomend probleem dat ik heb, is dat het op de een of andere manier in mijn hoofd gebakken zit, dat de ideale optie bestaat. En dat je die altijd kunt vinden, mits je maar lang en goed genoeg zoekt.
Maar dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn. Met als gevolg dat ik tot in den treure zoek naar het perfecte montuur, het perfecte servies, het perfecte bruidskapsel, etcetera.
Omdat ik af en toe inderdaad op een betere mogelijkheid stuit door grondiger te zoeken, is dat maar heel moeilijk af te leren. Maar goed, erkenning van het probleem is de eerste stap, toch? Ik denk dat het al heel erg zal helpen als ik me in dit soort situaties realiseer dat er mogelijk geen perfecte optie bestaat.
Dus vrijdag ga ik gewoon een montuur kopen. Ditmaal écht.
En, welk besluitvormingstype zijn jullie?
Ik geloof dat die van mij vooral op het emotionele gebied zit waarbij het meestal de Humanistic is en soms de Spontaneous.
Jojoot tussen competitive en spontaneous – zolang het maar snel gaat
Spontaneous all the way!
Lijkt me dat we ondanks de gedeelde passie maar nooit samen schoenen moeten gaan kopen
spontaneous zonder enige twijfel! Ook gevaarlijk omdat ik soms dus met dingen thuis kom waar ik later spijt van heb (in een impuls gekocht)… dus ik vraag altijd een bonnetje…
Ik start altijd methodical en besluit dan 100% humanistic.
Uit mijn top 3 met de beste prijs-kwaliteit verhouding, kies ik degene die “goed voelt” van de website met de “beste vibe”.
(PS dat proces wil dan ook nog wel eens een flink aantal dagen tot weken in beslag nemen, zelfs met kleding, kiezen is niet bepaald mijn sterkste kant
)
Ik ben een echte satisfier. Goed is goed genoeg wat mij betreft.
Qua categorie val ik onder humanistic. Ik kies 1 winkel uit waar ik mij goed bij voel (geen tijd/zin om meer winkels te gaan bekijken), en daar kies ik uit de beschikbare opties.
Dit is wel iets wat ik heb moeten leren. In de huidige consumptie maatschappij waar je zelfs voor tandenstokers 100 verschillende varianten hebt, verzuip ik in de keuzemogelijkheden. Als ik de opties beperk tot 1 winkel dan heb ik nog enigszins de kans dat ik eruit kom.
Ik kijk een beetje rond, pak iets uit het rek wat me aanstaat, vraag me dan af: “Kan ik hiermee doen wat ik ermee wil doen?”, is het antwoord ‘ja’, dan koop ik het. Is het antwoord ‘nee’, dan leg ik het terug.
Ik weet dan alleen niet onder welk type dit valt…
Gheh, dus de enige andere met een methodical inslag is genetisch aan mij gelinkt.
Dus als jullie nog eens denken: “Mens, waar maak je je druk om?”, bedenk dan: ik ben niet gek/raar/neurotisch, ik val gewoon in een andere categorie dan jullie
Wel een rare categorie….
Ik denk dat ik een beetje in alle categorieen val.
Hoe meer waarde ik aan mijn aankoop hecht, hoe lager op bovenstaand rijtje ik kom denk ik.
Als ik iets groots of voor mij belangrijks koop, ben ik lang aanhet zoeken en heel veel aan het vergelijken. Alles uitzoeken, duidelijk Methodical.
Maar als het gaat om kleinere dingen, of dingen die ik wel nodig heb, maar niet zoveel waarde aan hecht gaat het compatitive als ik er echt geen interesse in heb en meer spontaneous of humanistic als ik er wel wat emotie bij heb, maar het niet erg belangrijk vind.
Ik vind het eigenlijk niet zo gek dat je veel tijd besteed aan het kiezen van de voor jou juiste bril.
Succes met kiezen!