Zaterdagmiddag ging ik voor de tweede maal naar een workshop sessie spelen. Na de eerste try-out, is er  inmiddels een reeks van gemaakt en ik heb me maar gelijk voor ze allemaal opgegeven.

De vorige keer had ik al gemerkt dat een doedelzak niet altijd praktisch is bij balfolksessies. Er is een hoop dat je kunt spelen, maar ook een hoop waarbij je beter even je pijpen met rust laat. De melodie spelen is leuk, maar je moet andere instrumenten ook af en toe aan het woord laten. En akkoorden meespelen is zo overheersend, dat je nog steeds de anderen hun melodie niet gunt

Dus kwam ik ditmaal beter voorbereid en nam ik naast mijn doedelzak, ook mijn viool mee.

Hoewel ik jaren niet actief heb gespeeld, pakte ik het met gemak weer op. Okee, positie spelen gaat nog niet helemaal soepel en kraakzuiver, maar dat is ook nauwelijks nodig bij balfolk muziek, en de rest zit er na al die jaren les blijkbaar zo ingeramd, dat ik het niet meer kwijtraak.

En de combi viool-doedelzak bleek ideaal voor de sessie. Want ik kon zachtjes even de nootjes uitproberen totdat ik zeker wist dat ik de juiste melodie in mijn hoofd en vingers had, zonder iedereen direct (letterlijk) van de wijs te brengen.

Er waren nog een paar andere doedelzakkers die ook wijselijk een ander instrument mee hadden gebracht. Bij het eerste nummer was er dus maar 1 persoon die een beetje zat te tetteren. Maar bij het tweede nummer grepen we gezamenlijk naar ons instrument en gingen we los! Lekker bij elkaar gaan staan en de andere deelnemers naar de andere kant van de kring zien vluchten… het blijft leuk >:-)

Ik heb niet echt iets nieuws geleerd tijdens de workshop, maar het is wel heel leuk om met zoveel andere mensen samen te spelen! Zeker gezien de variatie aan instrumenten: harp, viool, accordeon, gitaar, luit, draailier, doedelzak, trombone, fluit, trommel…

Aan het eind van de workshop kwamen er dansers bij en gingen we ‘voor het echie’ sessie spelen. En ditmaal kon ik dankzij mijn viool daadwerkelijk op de achtergrond wat harmonische klanken produceren, als ik het nummer niet kende!
Dat biedt mogelijkheden. Misschien ook maar mijn viool meenemen naar de sessie in Wageningen. En misschien toch maar weer vaker dat instrument oppakken?

‘Helaas’ kon ik niet de hele danssessie blijven spelen, want die avond gingen we naar een concert van Within Temptation!

Dit was het derde jaar op rij dat we gingen en aangezien we altijd dezelfde mensen tegenkomen, had Yvonne het puike initiatief genomen om vooraf maar eens rond te mailen naar de mensen die waarschijnlijk ook zouden gaan, of we wellicht vooraf ergens met z’n allen wat konden gaan drinken en eten.

Dus spraken we (Rob, Wendy, Mike, Yvonne, Mark en ik) bij Du Commerce af, waar we heerlijk hebben gesmikkeld, en gingen we daarna door naar het theater.

Het grappige van een concert in Nijmegen is, dat het ook echt een theaterzaal is. Met stoelen en balkons dus.

Zaten we de vorige keren achteraan, ditmaal hadden we kaartjes voor rij 2 (!). En ja, dat was dichtbij!

Zoals de vorige keren, begonnen ze voor de pauze met rustige nummers en ging het na de pauze er stevig aan toe. Maar zelfs toen iedereen van zijn stoel opsprong en ging staan (en er zich voor het podium een hele meute verzamelde), kon ik alles nog prima zien. Een unicum voor mij wat betreft concerten, gezien mijn lengte

Ik heb genoten van het optreden; niet alleen van het gemak waarmee Sharon al die hoge noten lijkt te halen, maar ook van de prachtige cello-partijen.

Alleen Sharon’s kledingstijl gaat er niet op vooruit met de jaren. En toch wel jammer van de taalfouten die in de achtergrondvideo’s te zien waren…

Met toeterende oren (volgende keer toch maar oordopjes meenemen) en jaloers op de mooie vibrato van de cellist (must… practice…), gingen we naar huis. Het was weer gaaf!