Eigenlijk was ik al lang gestopt met Aon. Maar toen plaatste Olga een oproepje op Facebook, omdat ze NPC’s nodig had om een plotje af te ronden.

Hoewel Olga een speler is en geen verhaalschrijver, had ze samen met Boudewijn een bestaand plotje van Aon, dat niet helemaal uit de verf kwam, geconfisqueerd en opgelapt, om voor haar groepje leuk spel te creëren. Het draaide om ‘de eeuwige acht’; acht personen die vervloekt waren omdat ze lang geleden de onderdelen van het kostuum van de Zonnegod hadden gestolen.
Dat plotje liep al enkele evenementen en het werd tijd dat het een keer afgerond werd. Maar helaas hadden bijna alle NPC’s die de vorige keer de rollen hadden neergezet, afgezegd voor komend evenement.

En tja, aangezien ik dat weekend toch nog niets gepland had en Mark er toch heen zou rijden omdat hij er wél nog speelt, bood ik mijn diensten aan. Aldus werd ik, samen met 7 anderen, haar privé-NPC.

Zoals altijd was ik van tevoren nerveus of ik het wel goed genoeg zou doen. En droomde ik zelfs dat ik het helemaal verprutste omdat ik het plot niet goed kende. Maar natuurlijk kwam het uiteindelijk allemaal goed. Ik vond het echt een hele leuke rol om te spelen en bovendien hadden we een super groepje NPC’s bij elkaar, bestaande uit allemaal ervaren roleplayers waar ik lekker mee kon spelen.

Mijn rol was die van Ama, een priesteres van Celes met ooit goede intenties. Strevend naar het steeds beter dienen van mijn god, ben ik op een gegeven moment de weg kwijt geraakt en draaide het vooral om mijzelf en hoe sterk mijn krachten inmiddels waren, in plaats van om de god waar ik het voor deed. Dus dat kostuum van de Zonnegod, dat je oppermachtig zou maken, moest en zou ik voor mezelf hebben. (Citaat uit mijn briefing: “Instead of a Dark Lord, you would have a queen!” )

Maar omdat iedereen het kostuum wilde hebben, kregen we allemaal slechts een of twee onderdelen ervan in handen en raakten we vervloekt. We kregen het eeuwige leven, maar zouden nooit gelukkig kunnen worden. Dat wat we het liefste wilden, keerde zich op een perverse manier tegen ons.
Ik wilde graag de allerkrachtigste priesteres van Celes worden. Maar mijn krachten waren zo sterk, dat ik er continu tegen moest vechten om ze onder controle te houden. Wat leidde tot OCD-trekjes. En af en toe een… ‘ongelukje’ als ik boos werd, of me om andere redenen niet meer kon inhouden en de controle kwijtraakte.

Dat veroorzaakte leuke situaties, zoals het dwangmatig sorteren van snoepjes, om erachter te komen dat men te veel van een bepaalde soort had opgegeten en ik het niet meer kloppend kon krijgen. Het wanhopig in gelijke stapeltjes proberen te verdelen van bekertjes, om te ontdekken dat ze allemaal net verschillend in hoogte waren. En gelukkig was Brigit (Alice), mijn IC BFF, net op tijd om het niet correct verdeelde telraam uit mijn handen te trekken voordat ik de hele bar in vlammen zou laten opgaan

De corrumperende invloed van de kostuumstukken werd op een gegeven moment zo sterk, dat ik zelfs mijn beste vriendin vermoordde om haar stukken in handen te krijgen (OC moest Alice gewoon eerder naar huis, maar het was wel mooi om het zo in het spel te verwerken, vooral omdat mijn mede-NPC’s niet ingelicht waren dat ik dat zou doen, zodat zij ook geen idee hadden wie de dader was ). Ach en wee, huilde ik grote krokodillentranen boven haar lijk…

Natuurlijk kwam het uit en moest ik bekennen. Ook dat leidde tot een explosieve situatie in de tempel, waarna ik stomend naar buiten marcheerde. James (Ivan) slaagde er in om me weer tot bedaren te krijgen en bracht tijdens een mooie wandeling herinneringen boven aan het feit dat ik vroeger écht oprecht en goed was.
Yay voor drama & emo spel!

Op zaterdagavond kwam alles ten einde. De spelers organiseerden een ritueel om alle stukken te vernietigen en de vloek op te heffen. Maar de aantrekkingskracht van het kostuum was sterker dan ons en we wierpen ons allen in de rituele cirkel – een wanhoopsdaad om alsnog alle onderdelen te pakken te krijgen. En stierven.

Einde van het plot. Mission accomplished!

Ik heb me prima geamuseerd en vond het fijn dat ik Olga & co uit de brand kon helpen. Wat mij betreft mogen ze vaker bellen als er nog eens een plotje afgerond moet worden
Maar hopelijk wel op een ander evenement dan Aon. Het zit vol goede bedoelingen, maar een groot deel van de monstercrew en ook een hoop spelers zijn jong en onervaren, waardoor het er net niet uit komt zoals het zou moeten. Zo heb ik echt mijn best gedaan om een groepje jongetjes bij het plot te betrekken, maar dat blijkt dan toch helaas een doodlopende weg te zijn.

Ach ja. Het was vermakelijk, het was warm, ik heb met superleuke mensen gespeeld, ben nét niet verbrand, heb wonder boven wonder geen muggenbeten opgelopen en ben slechts een heel klein beetje uit mijn jurk gescheurd ;-). Een goed besteed Pinksterweekend dus. Met als extra bonus een heerlijke vrije Pinkstermaandag om welverdiend uit te brakken.