Het voedselverrijkingsprototype was geen succes. Na eenmalig een snackje uit het laagste kokertje gevist te hebben, heeft poes niet meer naar het ding omgekeken. Maar ik was niet van plan om het op te geven.
Een tie-wrap was een van de dingen waar ze heel af en toe wel eens tegen wilde meppen. Dus bond ik een touwtje aan het uiteinde ervan, met de intentie om het plastic ding over de grond te slepen, zodat ze er achteraan kon hollen.
De tie-wrap vond ze absoluut niet interessant. Het touwtje waar het aan hing, echter wel!
En dus speel ik nu al een paar dagen achter elkaar met Zulay, door haar achter het touwtje aan te laten rennen. Stom; ik weet zéker dat ik het al eerder heb geprobeerd met een touwtje. Maar goed.
Blijkbaar is het ook deels een kwestie van aan blijven dringen en het juiste moment kiezen. Zodra ze vervelend wordt, pak ik het touwtje erbij zodat ze haar energie kwijt kan. Of ik doe het uit mezelf, vlak voor het slapen gaan, nadat ze een paar uur op schoot heeft liggen maffen, zodat ze moe en bevredigd genoeg is om ons ‘s nachts door te laten slapen. En ik heb inderdaad het idee dat ze er iedere keer weer net iets langer interesse heeft dan de dag ervoor. Gisteravond heb ik zeker een kwartier met haar gespeeld, voordat ze het ding de rug toe keerde!
Zie onze poes in actie!
http://youtu.be/GKzw9shJqXI
(Yeah, I know… jullie katten zijn vast een stuk actiever. Maar dit is al heel wat voor ons poezebeest!)
Ik ga nu proberen om structureel twee weken lang iedere dag met haar te spelen, om haar te laten wennen aan ‘spelen is leuk’. En aan het eind van iedere speelsessie, krijgt ze een snackje als beloning. Hopelijk werkt het psychologisch: zodat ze het idee heeft dat de jacht succesvol is afgesloten met een opsmikkelbare prooi.
Als nieuwe kattenoppas verbaas ik met ook nog steeds over hun speelgedrag!
* een muisje met trilmechaniek: Geen interesse
* een potlood: Best cuddle thing eva!
* Iets wat op de kast ligt: Ziet er leuk uit! Laten we het er af werken, zodat we er mee kunnen spelen.
* Iets wat net vanaf de kast op de grond is gevallen: Meeeeh, saai!
* De vuilnisbak: Gaaf!!!!! der zal wel iets inzitten wat ik niet mag hebben. Moet er uit! En ook al zit er niks in, moet het er nog uit en zal het door de hele keuken heen verspreid worden!
* Een laserspeeltje dat uit zichzelf rondjes draait: 30 seconden interesse, daarna apatisch naar het rond draaiende rooie lichtje liggen kijken.
* Een laserspeeltje dat uit zichzelf rondjes draait, dat door baasje extra bediend wordt: 5 minuten lang 3 katten die alle kanten van het huis doorscheuren om het lichtje te pakken!
Potlood dat op de kast!
Het ziet er uit alsof Zulay eerder uit irritatie tegen het touwtje mept hahaha.
Ik heb zelf de ervaring dat het pas echt boeiend wordt als het uiteinde van het touwtje uit het zicht dreigt te verdwijnen (achter een tafelpoot in ofzo).
@Anonymous: herkenbaar! Ze zijn gewoon principieel onvoorspelbaar en tegendraads lijkt het wel
@Zwusje: niet herkenbaar. Als het uit het zicht is, betekent dat dat het ver weg is en dus veel moeite om het achterna te zitten. Bij Zulay moet je het touwtje echt voor haar neus houden, wil ze er op reageren, anders blijft het alleen maar bij kijken… *zucht*
Anonymous = Bob!
Katjes zijn van Alice
Zulay gewoon een couch potato! Als ze duimen zou hebben, zou ze misschien wel de hele dag liggen te gamen! Misschien is dit een gevalletje leven en laten leven. Niet proberen te veranderen naar het ideaal beeld van een kat dat in je hoofd zit!
Daar heb je op zich gelijk in. Ik ben alleen zo vasthoudend omdat ik het idee heb dat ze er zelf niet gelukkig onder is en dat ze zich verveelt.
Je kunt katten spelen ook echt wel leren. Getraumatiseerde katten moeten dat ook, om weer een beetje kat te kunnen worden. (Wat eigenlijk gewoon triest is, want wat is er nu leuker dan kat zijn? 22 uur per dag slapen en af en toe naar buiten kijken!)
Misschien heeft ze een brilletje nodig ?