Ik heb al vaker gezegd dat ik zo jaloers ben op mensen die even in één dagje een geweldig kledingstuk uit de grond stampen. Ik doe er altijd weken, zelfs maanden over voordat een outfit af is.

Toen ik enkele weken voor Omen bedacht dat ik er een feestje wilde organiseren, wist ik dus ook dat ik al te laat was om daar nog speciaal een nieuwe jurk voor te maken. Jammer, want Aimée zou IC natuurlijk nooit in haar oude kloffie op een partijtje verschijnen. Maar wat niet lukt, lukt niet, dus legde ik me er bij neer.

Een paar dagen voor het evenement realiseerde ik me dat het wel eens behoorlijk pestweer zou kunnen worden. Een probleem, want ook al speel ik al jaren bij Omen, ik was er tot dan toe nog nooit in geslaagd om een warme mantel voor mijn personage te maken. Waardoor ik het ‘s avonds structureel koud heb.

Niet dat ik het nooit heb geprobeerd hoor. Ik maakte al eens een donkerblauw capeje van velours. Maar nadat het af was leek het ding meer op een zwartepietencape en trok het bovendien als een dolle bij de naden, dus die is na het evenement de prullenbak in gegaan.
Later maakte ik een wollen mantel. Maar die bleek ten eerste te zwaar, ten tweede niet chique genoeg voor een jonkvrouwe en ten derde ging ik er bij het bukken steeds op staan, waardoor de sluiting er iedere keer af ging. Ook geen succes dus.
Een derde poging had ik nog niet gewaagd, omdat ik maar geen goed beeld kon vormen van wat ik dan wél moest maken. Het moest iets worden zonder de bovengenoemde nadelen en van een chique stof, maar ook weer een heel neutrale omdat hij zowel over een groene, rode als blauwe jurk gedragen moet kunnen worden. En die jurken hebben ook nog eens flinke mouwen die eronder/erin moeten kunnen. Moeilijk!

Maar bij gebrek aan beter en gezien het slechte weer, moest ik die wollen mantel toch maar weer gaan inpakken.
Wel browste ik vast wat rond op internet, om inspiratie op te doen, zodat ik voor het evenement in het najaar wél eindelijk wat zou hebben.

Ineens kwam ik terecht op een foto van Inge’s jas. Hee, dat ding zou perfect zijn! Alleen dan in een neutralere kleur, gezien mijn eerdergenoemde uiteenlopende outfitkleuren.
In het kader van ‘beter goed gejat dan slecht verzonnen’, mailde ik Inge met de vraag waar ze dat patroon vandaan had.

Haar reactie: “Oh, daar heb ik geen patroon van. Ik heb hem zelf bedacht. Haha, weet je dat het een jas is van restmateriaal dat ik nog had liggen, en dat ik het ding in één dag in elkaar heb gezet?”

ARGH!!

Toen was de maat vol. Nou moest en zou ik bewijzen dat ook ik last-minute nog iets in elkaar kon zetten voor Omen!

Met weinig hoop op succes, maar met niets te verliezen (ik had nu geen mantel en als het project mislukte of niet op tijd af kwam, had ik simpelweg nog steeds geen mantel) ging ik aan de slag.

Dinsdagavond had ik tijd om na te denken over het patroon. Eentje bestellen was niet meer mogelijk, dus moest ik zelf iets fabriceren.
Mijn uitgangspunt was een mooie kraag. In een oude Burda vond ik een patroon voor een jas met een hele mooie flapkraag. Maar de jas bestond uit heel veel kleine stukjes – dat zou ik nooit op tijd in elkaar krijgen. Bovendien begon het patroon bij maat 48… en daar verzuip ik met mijn maatje 38 toch echt in.
Dus trok ik alleen de vorm van de kraag over, die ik iets kleiner maakte, en combineerde ik die met de schoudernaad en armgaten van een longsleeve patroon dat ik nog had liggen, waarvan ik wist dat het paste, plus de uitlopende mouwvorm van weer een ander patroon, en tekende ik de rest er een beetje op gevoel bij.

Daarna moest ik wachten tot vrijdagochtend, omdat ik niet eerder tijd had om stof te halen.

Vrijdag stond ik klokslag 9 uur met gekruiste vingertjes bij de stoffenwinkel in Oosterhout. Laat ze alsjeblieft mooie fleece en bont hebben, ook al is het lente…
Jawel, in no-time had ik matchend fleece voor de buitenkant én de voering, plus bijpassend bont!
Helaas bleek bij de kassa dat er bij lange na geen 4,5 meter meer op de rol zat… Helaas pindakaas. Dus moest ik naar de andere stoffenwinkel. In Wijchen, helemaal aan de andere kant van Nijmegen, dus een half uur rijden.
In een vlaag van verstandsverheldering kocht ik wel het bont, waar wel nog genoeg van op de rol zat. Komt altijd wel ergens voor van pas.
En maar goed ook, want bij de andere stoffenwinkel hadden ze genoeg fleece, maar weer geen bont in de juiste kleur… Dus hoezee, ik was geslaagd en kon aan de slag, hoewel anderhalf uur later dan gepland!

Tot 7 uur ‘s avonds heb ik keihard doorgewerkt, met alleen pauze om te eten en Mark te helpen bij het inladen van de auto.

Natuurlijk was het sneller af geweest als ik alles in één keer goed had gedaan. Zoals niet de mouw ondersteboven in het mouwgat zetten. Of eerst controleren of de mouwen niet te lang waren, voordat ik het bontrandje en de voering er aan vastzette… (Ik zweer dat ze daarvoor wel goed pasten! De stof zakt gewoon uit door het gewicht van het bont en de voering ofzo :-S )
Van de andere kant bespaarde ik ook tijd met enkele shortcuts. Niet eerst de mouwen vastrijgen, maar gewoon over de spelden heennaaien – mijn naaijuf zou me onnoemelijk op mijn kop geven, maar hee, het is fleece dus dat verschuift toch niet zo snel onder de naaimachine. En die voering hoeft echt niet per se met de hand dichtgenaaid te worden; dat kleine naadje aan de onderkant ziet niemand.

Net voordat we richting Omen zouden rijden, was hij af. Ach, zoals de slogan van Annet (?) zegt: “it’s not a costume if it’s not finished at the last minute”.

Dit is ‘m dan:

 

Niet perfect, maar wel draagbaar.

De komende tijd ga ik er nog verder aan sleutelen, zodat hij beter wordt. Zo is de kraag wat te diep, waardoor het te frisjes is op de borst, dus die moet ik wat verhogen.
Het denkfoutje in het patroon, waardoor de bontrand aan de voorkant niet mooi doorloopt in de kraag, moet ik herstellen door de bontrand niet te laten uitsteken, maar precies op de rand van de stof te zetten, zodat de voorpanden niet overlappen maar tegen elkaar aan vallen.
Dan zet ik er gelijk een andere sluiting op, want dit is iets dat ik nog toevalig had liggen, aangezien ze in beide stoffenzaken geen mooie sluitingen hadden.
En ik overweeg om een middennaad te maken in het achterpand, want het lijkt me mooier als hij daar iets meer getailleerd is. Daar is best nog ruimte voor in de stof. En misschien is het ook mooi om dan gelijk een split achter te maken? Of wellicht is het mooier om alleen de stof bij de taille samen te rimpelen (nog geen idee hoe ik dat kan realiseren)? Wat denken jullie?

Dus ja, ik heb nu bewezen dat ook ik iets in één dag tijd in elkaar kan flansen (okee, het patroon had ik op een andere avond getekend, maar vrijdagavond heb ik niet meer kunnen werken dus opgeteld is het toch 1 dag ). Maar ten eerste wordt het dan niet mijn beste werk en ten tweede levert het me veel te veel stress op. Dus in het vervolg begin ik weer lekker ruim van tevoren!