Zo, mijn vouwfietsje heeft de afgelopen twee dagen gelijk zijn vuurdoop gehad.

Maandag: met het stuur in de ene hand en een stormparaplu in de andere hand, de slagregen en windstoten in Utrecht trotseren.

Dinsdag: met het stuur in de ene hand en een appel in de andere hand, al etend en de weg naar de klant zoekend, de blindelings overstekende toeristen in Amsterdam ontwijken.

Conclusie: geslaagd!

Heel fijn zijn de bredere banden, waardoor hij veel stabieler is. Ook de versnellingen zijn stiekem toch wel fijn; hoewel ik ze bij de vorige niet miste, lijkt het nu alsof ik op een gewone fiets zit.
En de plastic afdekking om de ketting…. heerlijk; geen geneuzel meer met broekklemmen!

Iets minder is de locatie van het versnellingendraaiwiel, dat te dicht op het handvat zit en geribbeld is. Daar ga ik volgens mij eelt van krijgen op de huid tussen duim en wijsvinger.
Ook moet ik nog even wennen aan het in- en uitklappen. Hij is wat dat betreft iets minder handig en vereist een extra handeling ten opzichte van de vorige. Al heb ik al een hoop weg weten te laten – het inklappen van de trappers is echt niet nodig om ‘m in de trein mee te kunnen nemen en het inschuiven van het stuur blijkbaar ook niet. Ik dacht eerst van wel, maar ik heb ‘m nu op een dusdanige hoogte ingesteld dat het net past als ik hem gewoon dubbelklap.

Ach, geef me een dikke week om te oefenen en dan ben ik er vast bijna net zo handig in geworden als bij mijn vorige fiets. Vijftien seconden inklaptijd volgens de handleiding? Tsss…uitdaging geaccepteerd!