Poes heeft van de dierenarts een spulletje gekregen voor haar vacht. Die klit namelijk ontzettend en ziet er niet uit. Waarschijnlijk is het een soort allergie; ze heeft ook een kaal plekje in haar nek van het een of het ander.

Maar ja, dan moet je dat medicijn naar binnen krijgen…

Het is vloeibaar, dus er zit zo’n spuitje bij. Het idee is, dat je het over het eten doet en dat poes het zo automatisch naar binnen werkt.

Bij het vorige medicijn werkte dat. Dat kon ik door een beetje slasaus doen en dan lebberde ze het gewoon op. Maar dit medicijn is blijkbaar HEUL ERG vies.

Toen ik het over haar eten deed, liet ze de bak met voer gewoon staan. Mjah, ze eet al zo weinig, dus dat was absoluut niet de bedoeling. Mengen door slasaus hielp ook niet. Ook al is het maar een heel klein beetje spul door heel veel eten, blijkbaar ruikt het voor haar ontzettend sterk en vies. Toen ik het spuitje met spul bij haar neus hield zodat ze er aan kon ruiken, deed ze één snuffel en vervolgens sprintte ze keihard de kamer uit… Okee, duidelijk. Mengen door eten ging niet werken.

De dierenarts adviseerde om poes gewoon beet te pakken en het spuitje door de zijkant van haar mond in de bek te legen. Dat was het voordeel van een spuitje boven een pil – daar hoef je de bek niet compleet voor open te doen.

Hm.

Ik pakte poes op schoot. Linkerhand om het kopje en de lippen iets uit elkaar duwen. So far so good. Spuitje naar de zijkant van de bek en… ‘psshhht’.

Zodra het spul in het bekje kwam, STOOF Zulay van mijn schoot, alsof de duivel haar op de hielen zat! Ze sprintte met 5 treden tegelijk naar boven, waar ik haar bibberend in een hoekje van de computerkamer vond. Toen ik met een snoepje naar binnen kwam, drukte ze zich verder in het hoekje en wilde ze het snoepje niet aannemen.

Awww…. arm beest! Ze schrikt zo van het onverwachte spul in de mond en de vieze smaak, dat ze nu ook bang voor mij is! Normaal gesproken is haar woede enzo niet tegen mij persoonlijk gericht, maar bijvoorbeeld tegen de kam die door haar klitten gaat. Dan mept ze naar het ding, niet naar mij. Maar nu…

Ze kijkt ook echt heel teneergeslagen en teleurgesteld naar mij. Ze kwam een paar minuten later wel weer even bij mij zitten, maar niet van harte. Na kort in haar mandje te hebben gezeten, sprintte ze weer weg.

Bah, wat voel ik me een naar mens  Ik ben haar verzorgster, ze moet me vertrouwen en niet bang van me worden. Iets geven om eigen bestwil, okee, maar dit ga ik haar dus écht niet een maand lang, iedere dag aandoen! Dan maar een pluizige vacht, het is niet iets waar ze dood van gaat.

Sorry, poes. Ik zal het nooit meer doen :’-(