Ik doe wel eens mee aan online onderzoekjes. Gewoon m’n mening geven over het een of ander, of mijn thuissituatie beschrijven. Van de week kreeg ik een ander verzoek: of ik een product eens thuis wilde uitproberen? Ja hoor, waarom niet.

Het ging om een nieuwe maaltijdmix. Je weet wel, zo’n zakje met kruiden dat je met een beetje water door je eten moet mengen. Waar je eigenlijk veel te veel voor betaalt, maar ach, het is zo makkelijk.

Na mijn toezegging kreeg ik een anoniem zakje toegestuurd. Het zakje was blanco, om te voorkomen dat ik beïnvloed werd door de verpakking, zo stond in de instructie. In de instructie stond ook, dat ik niet moest letten op de verpakking bij het beoordelen van de maaltijd, want het was slechts een testverpakking… (see the loop here?).

Naast het zakje zat er ook een bereidingsinstructie bij, die ik STRIKT diende op te volgen. Dat werd nog een uitdaging, want probeer in de supermarkt maar een precies 500 gram bloemkool en precies 350 gram kip te vinden. En lente-uitjes komen nu eenmaal niet in bosjes van twee. Natuurlijk kun je meer kopen, maar weggooien is zo zonde.

Toch kwam ik terug van een behoorlijk geslaagde  inkoopmissie:

Ook de bereidingswijze moest ik strikt aanhouden. Braaf als ik ben, woog ik de groente af en gebruikte ik een maatbeker voor het water, in plaats van zoals gebruikelijk de pan even onder de kraan te houden totdat het ‘ongeveer wel goed’ was.
Maar tja, wanneer is een bloemkool nou precies ‘beetgaar’? Volgens mij zit er slechts een fijne lijn tussen ‘rauw’ en ‘prut’.

Halverwege het bereiden bedacht ik me ineens dat er ook nog iets van rijst of aardappelen bij moest. Shit, snel water opzetten en hopen dat het nog op tijd klaar is. Dat krijg je bij het precies volgen van een gebruiksaanwijzing… dan denk je zelf niet meer na.

Anyway, dit prachtige stilleven is dus getiteld “Mix voor bloemkool met kip en milde kerriesaus”:

Hij was nog goed te eten ook! Ik ben niet zo’n fan van kerriesmaak en Mark al helemaal niet, maar deze kerriesmaak was heel zacht. Ik zou de volgende keer wel de ui eruit weglaten, maar da’s persoonlijk – die laat ik uit meerdere gerechten weg, omdat ik er al snel last van mijn darmen door krijg.

Nadat het gerecht achter de kiezen was, surfte ik naar de vragenlijst. Daar trof ik de volgende instructies aan. Of ik eerst wat vragen wilde beantwoorden, daarna wat van het gerecht wilde eten, om vervolgens de laatste vragen te beantwoorden.
Ja hee, had je dat niet eerder kunnen zeggen?? Dat stond niet in de instructiebrief. Er stond wel heel duidelijk in dat ik eerst een foto van het eten moest maken om op te sturen, maar niet dat ik nog niet mocht beginnen met eten! Als ik hongerig ben en eten voor mijn neus krijg, dan gaat dat per direct naar binnen hoor!

Dan maar zo goed mogelijk op herinnering de vragenlijst ingevuld. Ze moeten het er maar mee doen.

Ben wel benieuwd of dit nou echt representatief is. Volgens mij is het beter om mensen het op hun eigen manier te laten bereiden, zoals ze het ook zouden doen als ze het gewoon in de supermarkt hadden gekocht. Want volgens mij houdt niemand zich zo precies aan die instructies. Het lijkt er nu meer op alsof ze zich willen indekken: “Oh, u vindt het niet te eten? Tsja mevrouw, dan heeft u zich vast niet aan de gebruiksaanwijzing gehouden! Dan kunnen wij er helaas ook niets aan doen hoor.”

Maar het is wel grappig om met zulke onderzoekjes mee te doen. Hopelijk krijg ik vaker dit soort dingetjes thuisgestuurd. Free stuff sla ik nooit af…