Mijn schoonzusje verhuist dit weekend, dus werden alle hulptroepen opgetrommeld. Helaas had ze de verhuizing niet zo goed kunnen voorbereiden als ze had gewild, vanwege een ziek kind en een langduriger dan verwacht schoonmaakkarwei in het nieuwe huis. Daardoor moesten er nog een hoop spullen ingepakt worden.

Blijkbaar heerst er bij mijn schoonfamilie nog een traditionele rolverdeling, want met de mededeling ‘mannen kunnen niet inpakken’, werd mij een lege en Mark een volle doos in handen gedrukt: hij moest sjouwen, ik moest losse meuk op onbreekbare wijze tetrissen.

Dat de voorbereiding niet geheel geslaagd was, bleek ook toen de koel-vriescombinatie aan de beurt was om ingeladen te worden. Die zat namelijk nog vol.
“Ter plekke leegeten”, stelde ik voor: “Wie wil er een ijsje?”
Maar dat was toch niet helemaal de bedoeling. Schoonzusje dacht dat het spul best bevroren zou blijven, zolang je de deur maar dichthield. Maar betweterige ikke wist te vertellen dat je een gekantelde koelkast eerst een dag rechtop moet laten staan om te rusten, voordat je ‘m weer in het stopcontact mag steken. En tegen die tijd zou het spul echt wel ontdooid zijn.

Gelukkig ziet mijn schoonfamilie nooit veel beren op de weg. Een oplossing was dus al snel gevonden: we vervoeren het ding gewoon rechtop in plaats van plat. Hoppakee, het twee meter hoge gevaarte achterop de jeep van schoonbroer, paar spanbanden erom, en gaan met die banaan!
Het is maar goed dat we niet over de snelweg hoefden… :-X
(Jammer dat ik er niet aan heb gedacht om er een foto van te maken – het zag er werkelijk levensgevaarlijk uit)

En wij mochten er achteraan rijden, met schoonzusjes complete dierentuin achterin en op schoot: twee konijnen, drie goudvissen (klots, klots…) en een schildpadje dat vooral nat moest blijven, maar wel zijn kopje boven water moest kunnen houden. Alleen de katten zou ze zelf later ophalen.

Ik denk dat het ritje over al die drempels en rotondes de arme beestjes minstens een jaar van hun leven heeft gekost, maar goed.

Uiteindelijk moest de koelkast toch nog gekanteld worden, aangezien haar (tijdelijke) onderkomen alleen een smalle wenteltrap heeft en de keuken op de eerste verdieping zit, waardoor al het grote spul door de openslaande deur hoog in de gevel moest. Aldus was door de heren een ‘lift’ geïmproviseerd, in de vorm van een schuingeplaatste ladder tegen de gevel, met daarop een vierkante plank met een uitstekende steunbalk aan de onderkant, plus een spanband aan de bovenkant, om het geheel mee langs de ladder omhoog te trekken.
Dat er geen gewonden zijn gevallen door naar beneden stortend witgoed, mag een wonder heten. Dat alle boedel überhaupt boven is gekomen overigens ook.

We hebben een hoop gedaan gekregen. Nog niet alles, maar alles wat minimaal nodig is om op de nieuwe stek te kunnen overleven, is over. Morgen gaan ze verder. Zonder ons, want er moet nog een jurk af!