Ik zit op kantoor. De receptioniste kijkt om de hoek en gebaart of ik even wil komen.

Enigszins geheimzinnig leidt ze me naar de toilethokjes. Met de mededeling “Niet schrikken, hoor!”, moet ik achter het muurtje kijken.

Daar staat een van onze salesmanagers, opgetuigd met witte Sinterklaasbaard en mijter.

Het probleem: de mijter is te klein en valt steeds van zijn hoofd.

De oplossing: vraag Lenny om het ding aan te passen.

Want ik had een paar dagen geleden mijn verbazing geuit over de kosten van de mijter (zo’n 75 euro!), terwijl ik zoiets ook zelf in elkaar zou kunnen flansen. Meer dan een stuk stevig karton, rood velours of fluweel en een standaard sierbandje van de markt (nota bene precies dezelfde als eentje die ik al eens voor een jurk heb gebruikt) en een siersteentje is het namelijk niet.

Ik bekeek het ding eens goed, maar het zag er niet uit alsof ik hem makkelijk uit elkaar kon halen om gebruik te maken van de speling in de naad. Dat ging niet werken, dan zou ik hem zowat opnieuw moeten maken. Maar ik dacht blijkbaar alweer veel te moeilijk, want gewoon een elastiekje eraan maken bleek ook een zeer acceptabele oplossing volgens receptioniste en salesmanager. Ach, en waarom ook niet. Een wit elastiek zie je toch niet lopen in die woeste pruik…

Dus neem ik donderdag even wat naaispullen mee naar het werk en maken we het elastiekje op salesmanagershoofdmaat. Probleem opgelost. Sinterklaas is gered. De kinderen van collega’s blijven blij. Lenny saves the day.

Het grappige is, dat er blijkbaar hulp van een ervaren naaister nodig is om op het idee en tot de implementatie van een lullig elastiekje te komen. Zo moeilijk is het toch niet om zoiets er even aan te stikken…?