Vaste prik is het geworden, om in januari naar Cabarestafette te gaan.

Doorgaans heb je één erg leuk optreden, één gemiddeld optreden en één ‘mwah’tje. Helaas hadden we er vanavond twee in de categorie ‘mwah’ en één wel aardige.

De Gebroeders Fretz openden de avond. De ene wilde zich kandidaat stellen voor minister-president, ondanks zijn Surinaamse achtergrond, de ander was zijn campagnemanager. Effectief stond die ene het grootste deel van de tijd te praten en had de ander geen tekst. Het leek wel alsof ze alleen een duo vormden, omdat de hoofdcabaretier geen instrument kon bespelen en de ander had gevraagd om er met zijn gitaar bij te komen staan.

Het was me ook niet helemaal duidelijk wat er leuk moest zijn aan hun optreden. Er zaten enkele grapjes in, maar voor de rest leek het eigenlijk meer op een vertelling, af en toe onderbroken door liedjes. Die niet altijd even duidelijk bij de rode draad van het verhaal pasten.

Het meest amusante van hun optreden was dan ook het me afvragen op welk moment de ene nou daadwerkelijk over zijn microfoonsnoer ging vallen, waar hij steeds weer opnieuw gevaarlijk tegenaan liep…

De volgende was een stuk leuker: Dara Faizi. Een Afghaanse vluchteling met een show over, verrassend, moslims versus christenen.

Ook de laatste, Omar Ahaddaf (blijkbaar geen eigen website?) was geïmporteerd, maar dan uit Marokko, en had daar een show over. Alleen een stuk minder geslaagd: best wel wat cliché-grapjes over culturele verschillen en, erger nog, ik had regelmatig moeite om hem te verstaan. Terwijl hij meerdere malen uitstekend diverse Nederlandse accenten nadeed, van kak tot Tokkie. Mark en ik vermoeden dan ook dat hij zijn accent bewust overdreef. Jammer, want ik heb er diverse grappen door gemist. Van de andere kant: zo lollig was hij ook niet.

Kortom: drie shows op een avond, alle drie met (grotendeels) het thema ‘allochtoon zijn’.

Nou weet ik dat je als cabaretier het beste kunt grappen over zaken die dicht bij jezelf liggen, maar volgens mij heb ik nog geen enkele show gezien van een allochtone cabaretier die daar niet zijn hoofdthema van maakte. Op een gegeven moment wordt het wel een beetje voorspelbaar en dat is jammer.

Hopelijk volgend jaar beter.