Eens in de zoveel tijd word ik ermee geconfronteerd. Dan willen we met een groepje mensen iets leuks gaan doen, maar één van de genodigden geeft aan er geen geld voor te hebben en dus niet mee te kunnen. En dan volgt het onvermijdelijke: één van de andere groepsleden stelt dan voor om met z’n allen in te leggen, zodat die persoon toch mee kan.
Soms gaat het om een LARP (een redelijk bedrag, zo’n 60-90 euro), maar soms ook om kleinere bedragen. Zoals vandaag, waarbij het een etentje met vrouwelijke collega’s betrof: “Als iedereen inlegt, is het maar 3 euro per persoon.”
Ik vind het altijd heel erg vervelend als zoiets wordt voorgesteld. Niet omdat ik de persoon het niet gun om mee te gaan en niet omdat ik te gierig / te arm ben om in te leggen. Maar ik vind het gewoon niet nodig.
Met uitzondering natuurlijk van bijstandsmoeders en dergelijke, is het doorgaans niet zo ernstig dat die persoon z’n maaltijden niet meer kan betalen, gaten in zijn kleding heeft en in een kartonnen doos slaapt. Diegene heeft gewoon niet genoeg geld om op alles ‘ja’ te zeggen wat hij zou willen.
Is dat zielig? Nou ja, wel een beetje.
Moet ik daarom sponsoren? Nee, absoluut niet.
Ik denk dan dat die persoon best regelmatig leuke dingen kan doen, alleen moet hij (of zij) keuzes maken. Als iemand iets écht wil, kan hij dat mijns inziens vast wel regelen door op iets anders te bezuinigen. En als ons groepje te horen krijgt dat die persoon niet meegaat wegens geldgebrek, dan zie ik dat als teken dat hij onze activiteit geen prioriteit geeft en zijn geld liever aan andere dingen uitgeeft. Heel jammer, maar ook prima – ik ga niet over die keuzes.
Het is alleen altijd zo moeilijk om ‘nee’ te moeten zeggen op zo’n inzamelverzoek. Ik voel me dan toch altijd de boeman of koude bitch die een ander niets gunt. En al helemaal als de anderen dan tóch inleggen. En het is ook heel begrijpelijk, want je wil natuurlijk een goede vriend zijn voor de minder bedeelde persoon en het is ook altijd heel lief bedoeld.
Maar hee, als je er eenmaal aan begint, dan blijf je bezig. Want waarom zamel je voor persoon A wel in en voor persoon B niet? Of waarom sponsorde je uitje 1 voor iemand, maar niet uitje 2 voor diezelfde persoon?
Het blijft vervelend als iemand niet alles kan doen wat hij leuk vindt, maar zo is het leven. Bijna iedereen moet budgetteren en keuzes maken wat betreft uitgaven, of hij het nou krap of breed heeft.
Of ben ik dan heel hard?
Wat vinden jullie? Springen jullie wel eens bij om iemand mee te kunnen laten gaan?
Geregeld. Maar wel bij mensen waarvan ik het ook echt leuker vind als ze erbij zijn, en mensen waarvan ik weet dat ze hetzelfde voor mij zouden doen. Je kan niet in mensen hun portemonnee kijken. Daarnaast geef ik geld sowieso veel liever uit aan leuke mensen en leuke dingen en rondjes in de kroeg dan aan spullen, dus voor mij is die keuze vaak snel gemaakt.
Wie weet, misschien riep die ene persoon wel dat ze geen geld had omdat ze dat een goed excuus vond om er onder uit te komen.
Ik ben het wel met je eens, dat je dan ineens onder sociale druk iemand anders onvrijwillig sponsort. Dat geeft mij altijd een slecht gevoel.
Ik ben het ermee eens dat het geen verplicht nummer moet worden.
Misschien moet je het ook uit het oogpunt van die gesponsorde persoon bekijken.Ik zou me behoorlijk opgelaten voelen wanneer er voor me betaald zou worden!
Wat mij betreft is het afhankelijk van de situatie van de persoon in kwestie. Ik heb een tijdje het “geluk” gehad dat ik door pech net uit kwam aan het einde van de maand en dan leer je dat bedragen heel relatief zijn. Natuurlijk is het altijd een kwestie van keuzes maken, maar het scheelt nogal of je serieus moet nadenken over hoe je een paar euro kunt besparen op de boodschappen of dat je de ruimte hebt om zonder nadenken een nieuw elektrisch apparaat kunt kopen. Daarnaast spelen factoren zoals hoe leuk ik het vindt als de persoon mee gaat ook wel een rol, maar dat zal zelden doorslaggevend zijn.
Ik ben het met Willem eens. Is het niet zo dat als mensen zeggen dat ze geen geld hebben, dat ze eigenlijk (willen) zeggen dat ze er geen geld voor over hebben? Dan is het natuurlijk wel heel raar als mensen ze ‘dwingen’ om toch mee te gaan, omdat iedereen voor hun bijlegt. Ben je een hele knappe als je dan nog steeds weigert om mee te gaan.
Maar over geld bijleggen onder sociale druk gesproken, ga jij niet ieder jaar langs de deuren om geld op te halen voor een goed doel?
Als iemand écht heel erg krap zit, dan is het wel wat anders. Maar ik heb vaker dan eens meegemaakt dat ik geld inlegde en dat die persoon een week later ineens op vakantie ging of iets anders duurs ging doen. Toen voelde ik me wel een beetje bekocht.
@Bob: Touché
Maar de dieren waar ik voor ophaal hebben het echt slecht en kunnen niet zelf andere keuzes maken. Bovendien ben ik niet zo’n verkoper die een voet tussen de deur zet; als iemand nee zegt dan glimlach ik vriendelijk en loop ik door 
Ik geef soms een vriend/vriendin geld zodat ze toch
naar bijv. een festival kan, maar dat is zeldzaam
dat gezamelijk inleggen ben ik ook neit zo van