Right. Waarom lopen dingen bij mij altijd zo uit de hand…?

Op het re-enactmentweekend ga ik dus Middeleeuwse muziek spelen. Nu ken ik de nummers wel uit mijn hoofd, maar ik moet desondanks even de eerste maten opzoeken om te weten hoe het liedje ook alweer ging. Als ik die eerste maten maar weet, dan volgt de rest vanzelf.

Ik heb zo’n klein notitieboekje waarin ik alle eerste maten van de nummers die ik ken heb genoteerd. Maar het zou natuurlijk fijn zijn als ik ook een spiekbriefje had met alléén de Middeleeuwse nummers. En nog een beetje historisch uitziend ook.

Dus pakte ik geel papier (om de een of andere reden wit uitgeslagen op de foto), kroontjespen (bij gebrek aan ganzeveer) en inkt, en produceerde ik het volgende:

Zucht… dat was stiekem nog best veel werk… Waarom doe ik dit soort dingen??

Het is natuurlijk niet historisch correct, want dat notenschrift van vroeger, daar moet je een hele studie voor doen wil je dat begrijpen. Die krabbels die ze gebruikten, verschilden namelijk ook nog eens per regio. En ze waren niet heel specifiek, want ze gaven soms alleen maar aan of je omhoog of omlaag moet, zonder de lengte van de noten erbij. En daar heb ik niet zo veel aan.
Bovendien had ik geen perkament in huis
Oh ja, en in de Middeleeuwen konden maar weinig mensen schrijven…
Dus heb ik het gewoon een Middeleeuwse ‘look’ gegeven. Voor onze groep is dat hopelijk goed genoeg.

En in één ruk door produceerde ik ook maar twee ‘praatplaten’, voor als ik mensen iets uit moet leggen over de ontwikkeling van het Middeleeuwse notenschrift (‘neumen’) en de doedelzakken van vroegah.

Die zijn wel geprint, ja, aangezien ze dienen voor educatieve doeleinden