Vandaag was de éénnalaatste dag op mijn werk. Maar aangezien ik ‘s vrijdags altijd vrij ben, ik a.s. maandag en dinsdag alvast wat resterende vrije dagen opneem, en ik op woensdag de halve dag bij een klant zit om nog even een training te geven en er veel collega’s (waaronder mijn manager) op woensdag vrij zijn, werd er vandaag officieel afscheid van me genomen. En ben ik ook vandaag alle losse eindjes aan het afronden, want woensdag komt het er vast niet van.

Ondanks alle afrondende werkzaamheden en het afscheidspraatje met overhandiging van een mooie bos bloemen in de kantine, voelt het niet echt als mijn (bijna) laatste dag. Zoals gezegd omdat ik woensdag nog moet werken en dus gevoelsmatig nog niet vrij ben, maar ook omdat het op de een of andere manier nog niet helemaal is doorgedrongen. Alles gaat gewoon zijn gangetje zoals altijd, natuurlijk. Bovendien, over anderhalve week is er een bedrijfsfeest waar ik nog steeds naartoe mag komen en dan zie ik sowieso alle collega’s weer.

Wel is de stressbal die ik van mijn collega cadeau kreeg, uitgerekend vandaag stuk gegaan. Ze gaan bij mij nooit lang mee, maar het was wel heel symbolisch dat ‘ie juist vandaag uit elkaar spatte. Nu ligt ‘ie zielig ontploft in de prullenbak naast me, terwijl ik de tijd dood tot mijn laatste overleg van de dag.

Want inmiddels heb ik alles wel gereed gemaakt voor mijn vertrek. Belangrijke bestanden gearchiveerd. Mail weggewerkt en out-of-office ingesteld. Postbakjes leeggemaakt. Overdrachtsdocument geschreven. Overdrachtsgesprekjes gevoerd. Bookmarks opgeslagen. En nu maar even privé bloggen dus.

Raar hoor. Ben benieuwd hoe het woensdag voelt.