Op aanraden van vrienden ging ik afgelopen zaterdag naar Boerebal in Moergestel.

Het werd pas voor de tweede maal georganiseerd. Ik heb me laten vertellen dat het vorig jaar was gedaan als groots opgezet verjaarspartijtje van een van de muzikanten, en dat het dermate in de smaak viel dat het nu werd herhaald.

Dat het een ‘boeren’bal was, was gelijk duidelijk. Bij aankomst werd mijn hand gemarkeerd met een handgesneden aardappelstempel. Het podium bestond uit kunstig aan elkaar gezette pallets; de bankjes en tafeltjes uit planken op bierkratten, aan elkaar bevestigd met tie-wraps en spanbanden. De organisatie liep rond in boerenkiel en de voorraad bier was op zijn zachtst gezegd indrukwekkend.

Het terrein was een groot grasveld, met een gebouwtje waar eten en drinken te halen was, een circustent waarin gedanst kon worden, wat bankjes buiten waar later op de avond een kampvuur gestookt kon worden, plus een gedeelte waar iedereen die niet ‘s nachts nog naar huis wilde reizen, zijn tentje kon opslaan.

Bijzonder was ook de programmering. Ik ben gewend dat er alleen maar dansbare muziek wordt gespeeld, maar nu zaten er ook diverse luisterbands tussen. En veel meer gezongen liedjes – die passenderwijs regelmatig over vrouwen en/of drank gingen

De versterkte bands speelden in de circustent, waar ook een houten dansvloer in was gelegd. Tijdens het soundchecken van de volgende band, konden we buiten terecht voor de accoustische bands.

Op zich leuk opgezet, maar het was wel jammer dat laatstgenoemde bands zich onder een afdakje moesten terugtrekken vanwege het druilerige weer. Ook vond ik dat er wel erg veel gewisseld werd van band – zat je er net lekker in, was de set alweer voorbij. Maar ik begreep dat de volle programmering kwam doordat de bands er vrijwillig stonden, gewoon omdat ze het leuk vonden. Dat enthousiasme is dan natuurlijk ook weer superleuk.

(Deze foto met dank aan Ronald Rietman)

Bij het vallen van het duister werd het kampvuur opgestookt en toen de laatste band was uitgespeeld, werden de instrumenten uiteraard verplaatst naar het kampvuur. Ik had mijn liederenbundel bij me, dus ook nog even lekker kunnen zingen.

Tegen drie uur ‘s nachts begon de regen helaas weer te vallen. Dat was eigenlijk maar goed ook, anders was ik nog langer blijven zitten. Terwijl ik om zeven uur weer mijn slaapzak uit moest om op tijd in Voorhout te kunnen zijn voor de Belegering van Teylingen. Kreun.

Toen ik bij het krieken van de dag wegreed, zat er nog steeds een handjevol mensen muziek te maken in de bar. Folkies – gotta love them