Zoals eerder geschreven kon ik na Boerebal vroeg uit de veren voor de Belegering van Teylingen: een weekendje reënacten bij deze gelijknamige ruïne.

Jaarlijks wordt er de belegering van de burcht uitgespeeld, waarbij de Hoeken en de Kabeljouwen het tegen elkaar opnemen om Jacoba van Beieren te bevrijden. Het is qua bezoekersaantallen geen groots evenement, maar fungeert in praktijk een beetje als een meet-up van alle reënactmentgroepen in Nederland. Daar moesten wij met The Basic Elements dus natuurlijk ook tussen gaan staan!

Met vier velden vol middeleeuwse tenten, was het terrein dan ook behoorlijk gevuld. Erg leuk om al die verschillende groepen bij elkaar te zien! Dan zie je toch nog best wat variatie in kleding en ambachten. En er is heel veel handgemaakt spul te koop. Ik hield het echter beschaafd bij de aankoop van een klosje ongeverfd linnengaren.

Bijzonder memorabel was het evenement voor mij persoonlijk overigens niet. Het maakt toch wel uit dat ik er maar één dag ben geweest en er niet heb overnacht. Het was gewoon een kwestie van ‘s ochtends even mijn spullen opzetten en ‘s avonds de boel weer inpakken. Dat is dan net een andere ervaring dan wanneer je er een weekend lang kampeert (wat ook had gekund, maar ik heb toch echt te veel hobbies en wilde Boerebal niet missen). En ja, het was ook best een beetje raar om de ene dag midden tussen de balfolkers te dansen, om na een autoritje van anderhalf uur ineens de middeleeuwen in te lopen…

Bovendien had ik kampbewakingsdienst toen de rest van de groep ging vechten/waterdragen/toekijken, dus de daadwerkelijke belegering heb ik alleen kunnen horen in plaats van ook aanschouwen.

De hoeveelheid publiek viel niet tegen, maar ik moet de mensen echt iedere keer actief aanspreken dat ze wel wat dichterbij mogen komen als ik aan het kaartweven ben. Uit zichzelf vraagt er bijna niemand wat ik aan het doen ben en drentelen ze gewoon wat verloren langs de kampementen en blijven ze op een afstandje kort koekeloeren. Misschien maar een bordje neerzetten met de tekst “Dichterbij komen en vragen stellen mag”?

Maar blijkbaar ben ik ook erg eng met mijn doedelzak. Een klein jochie keek half boos, half bang naar me en liep met zo’n gigantische boog om me heen, dat hij bijna tussen de tenten van de overburen door moest, tot groot vermaak van zijn ouders

Hilarisch was ook de jongeman die bij het langslopen even plagend in mijn leren zak kneep. Een minuut later kwam hij teruggelopen vanuit zijn eigen kampement, met een flink zwaard in de handen en een maniakale grijns op zijn gezicht. Oh nee jongeman, je gaat die doedelzak niet lek prikken! Als je niet van doedelzakmuziek houdt, dan kun je dat ook gewoon zeggen! Streng wees ik hem terug naar zijn tent, en onder luid gegrinnik van het publiek droop hij teleurgesteld weer af.
Maar niet veel later stond er ineens een man naast mij buskruit op de grond te gieten, om er vervolgens een lontje naast te houden. Nou ja! Gelukkig wilde het spul niet aan, anders had er slechts een rokend hoopje as van mij en mijn instrument geresteerd.
Tough crowd hier zeg!

Terecht of niet? Hieronder een videootje van mijn gedoedel, wederom met dank aan mijn blijkbaar nieuwe personal photographer, Gerard Zoethout.

En ze mogen vinden wat ze willen – ik hoorde via via dat iemand die ons op het Gebroeders van Limburgfestival had horen spelen, graag een cd van ons wilde hebben. Lekker puh.