Toen ik thuis kwam van boodschappen doen, trof ik onze kat in onderstaande houding aan:

Is het geen vervaarlijk roofdier?? In opperste concentratie, met het oog op de prooi, klaar om het te bespringen en in stukken te scheuren!

Right. Mij houd je niet voor de gek. Ik ken mijn kat.

Wat je hier in werkelijkheid ziet, is een in slaap gesukkelde kat. Stomtoevallig vlak voor de hengel met veter, die ik in een ik-had-beter-moeten-weten-moment te voorschijn had gehaald en waar poes voor de vorm slechts één ongeïnteresseerde mep naar had gegeven (nog mis ook), en die ik uiteindelijk maar tussen de bank had gestoken in de ijdele hoop dat ze later misschien zelf ermee wilde spelen.

Ach, het blijft toch mijn lieve meurkat… <3