Vanavond zijn we met z’n allen bij de directeur thuis uitgenodigd voor een kerstdiner. Ja, dat kan nog (net) met een kleine vereniging als de onze.

Een paar dagen geleden kwam er een verzoekje binnen: of we allemaal een persoonlijk cadeautje voor de directeur en zijn vrouw wilden inleveren, van maximaal €5,-. Dat zou dan gezamenlijk aangeboden worden als dank.

Toen begon de paniek, want het mailtje was op vrijdag verstuurd, een dag dat veel mensen hier vrij zijn, en werd dus door velen pas op maandag gelezen. Oftewel: geen weekend meer om in te shoppen.

Als marketingteam besloten we het bedrag maar samen te leggen en er een theaterbon van te kopen. Dan konden we tenminste iets substantieels geven. We spraken af wie het zou kopen en we zonken gerustgesteld weer achterover in onze bureaustoelen.

Helaas, gisteren kregen we te horen dat het écht de bedoeling was dat iedereen individueel iets regelde. En iets persoonlijks. Want op het kerstdiner is het gebruikelijk dat we allemaal een persoonlijke kaart van de directeur krijgen en op deze manier doen we iets terug.
Oh. Wisten wij veel – bijna iedereen op onze afdeling werkt er minder dan een jaar, dus dit wordt ons eerste kerstdiner van het werk.

Toen brak dus helemaal paniek uit. Want het kwam op het volgende neer:
Je hebt nog één avond om een persoonlijk cadeau te regelen voor iemand die je nauwelijks kent. Alle winkels zijn al dicht, behalve de supermarkt. Vanavond heb je naailes, en morgenochtend later naar kantoor gaan is geen optie vanwege een afspraak. Succes.

Argh!

In plaats van in blinde paniek een doos bonbons te halen, kalmeerde ik mezelf en besloot ik het te zien als een uitdaging. Ik overwoog mijn opties. En toog eenmaal thuisgekomen toch maar naar de supermarkt. Voor koekjesmix en decoratiemeuk.

Tussen supermarktbezoek en naailes in had ik 40 minuten de tijd. Het deeg moest 15 minuten in de koelkast liggen en de boel moest 10 minuten in de oven. Argh argh en nog meer argh!

De poetsvrouw had juist die ochtend schoongemaakt en had vast een hartverzakking gekregen als ze mij in de keuken had gezien, te midden van de grote opstuivende wolk bloem…

Met mijn jas al aan haalde ik de eerste batch koekjes uit de oven en liet ik ze afkoelen terwijl ik naar naailes stoof. (Fijn, dat ze daar grote spiegels hebben en ik het bloem nog snel van m’n jurk af kon kloppen.)
Eenmaal thuis van de les mikte ik de tweede batch in de oven en begon ik vast met de decoratie van batch #1.

Tot kwart voor 12 heb ik in de keuken gestaan. Alles zat onder de bloem, gelatine en suiker, maar ik heb het gered.

De directeur krijgt koekjes in de vorm van ons keurmerk logo

Gelukkig had ik ook nog ergens een mandje liggen dat we niet gebruiken, dus ik hoefde de boel niet in een plastic zak in te leveren.

Het rood is bij nader inzien roze geworden en de koekjes zijn mierzoet vanwege de suiker en gelatine, maar het gaat om het gebaar lijkt me.

Zou ik dan nu een vast contract krijgen…?