Vandaag was de laatste werkdag van mijn uit zichzelf vertrekkende collega. Bovendien was onze tijdelijke medewerkster net weg omdat de andere collega terug was van zwangerschapsverlof. En was onze stagiaire opgevolgd door een nieuwe. Vandaar dat we vanavond een driedubbel afscheidsetentje hadden.

Aangezien niemand zin had om lang na te denken, werd het gewoon wederom de pizzeria. Inmiddels beschouwen we het maar als traditie, om daar met onze afdeling te gaan eten.
Hoewel de vorige keren het etentje door de baas werd betaald, terwijl de eerste ‘gewoon voor de leuk’ was en de tweede om de genoemde collega uit te zwaaien voor haar zwangerschapsverlof, terwijl we vanavond écht afscheid namen van drie man, moesten we dit etentje zelf dokken… Waarschijnlijk omdat ze iemand onverwacht een vast contract hadden moeten geven, wat niet in de begroting stond.

Het was wel enorm gezellig. Ik had vandaag al punten gescoord doordat ik de afscheidsposter voor de vertrekkende collega in elkaar had gephotoshopt (ja, ik bén wel sociaal en heb echt wel wat persoonlijke dingen van jullie onthouden), en heb ook nog eens lekker geouwehoerd.

Gelukkig zat ik aan ‘de goede kant’ van de tafel, waar niet de hele tijd over werk werd gepraat, en hebben we ons slap gelachen over o.a. mijn collega die mee gaat doen aan Lingo, plus mijn flap-uit opmerkingen over piemels en diarree-die-lijkt-op-weeën (en ik had niet eens gedronken). Je had er bij moeten zijn zal ik maar zeggen.

Maar ik heb weer laten zien bést een leuke collega te zijn. En op de fiets terug heb ik nog een goed gesprek gehad met één van mijn collega’s over de gang van zaken op de afdeling.

Maar nu… vakantie!!